Georgië I: Een nieuwe reis naar een voor velen verrassende bestemming, Georgië!

  • 0

Een nieuwe reis naar een voor velen verrassende bestemming, Georgië! Het land van het Caucasus gebergte, rijke geschiedenis in traditionele wijnproductie, kleine kerkjes op heuvels en bergtoppen en sinds afgelopen lente onder de aandacht geraakt door het seizoen van Wie is de Mol in Georgië. Het land stond al langer op onze wishlist, dankzij de enthousiaste reisverhalen van Rianne die er enkele jaren geleden is geweest toen ze een half jaar in Istanbul woonde. Het land ligt in Azië, of Europa. Niemand weet het zeker. Rusland ligt ten noord- en noordoosten van Georgië, Azerbeidzjan ten zuidoosten, Armenië en Turkije ten zuiden en tot slot de zwarte zee in het westen. Vliegen vanaf Amsterdam kan direct op de hoofdstad Tbilisi of zoals wij met een tussenstop via Istanbul. Veel hoeft een ticket niet te kosten, wij boekten een retour voor 225 euro per persoon. Wij reizen in de maand september en hebben drie weken de tijd. Uiteraard hebben we, flexibel als we willen zijn, voorafgaand niets geboekt of gepland. Behalve onze eerste 2 nachten in Tbilisi en een pick-up vanaf het vliegveld. Met een Lonely Planet op zak en onze voorbereiding door het lezen van reisblogs gingen we op pad.

We vlogen overdags op zondag 9 september en kwamen ‘s avonds om 11 uur lokale tijd aan. We werden opgehaald en naar ons guesthouse in Tbilisi gebracht, gelegen op een goede locatie in de stad nabij het Liberty Square. We hadden nog geen zin om te slapen dus zijn door de stad gaan wandelen. Dat kan prima in Georgië, ook in de avond. Je voelt gelijk of het ergens veilig is of niet. Georgië staat bekend als een veilig land. We hebben op een terras onze vakantie ingeluid met Georgische wijn.

Op onze eerste dag in Tbilisi zijn we de stad gaan verkennen. Wandelen door het oude centrum en probeerden we typische Georgische lekkernijen. Tbilisi is een mooie oude stad, met her en der prachtige grote gebouwen. Tegelijkertijd zijn er ook veel enorm vervallen gebouwen, die al jarenlang leeg staan. Het oude centrum deed ons denken aan het oude centrum van Panama, je zag dat de gebouwen ooit waanzinnig mooi zijn geweest met houtsnijwerk in de balkons en verschillende kleuren gevels. Vandaag de dag zijn veel gebouwen vervallen. Er schijnt wel steeds meer gerenoveerd te worden. Het fijne weet ik er nog niet over, dat volgt vast als we op een later moment in Tbilisi een free walking tour boeken.

De stad is gelegen op verschillende heuvels. Je hebt er behoorlijk wat hoogteverschillen. We zijn naar een fort op een berg gegaan en hebben uren door de stad gedwaald. Naast oude bouwwerken is er ook heel moderne architectuur. Later zijn we met een funicular de berg op gegaan. Daar staat een tv mast en heb je een waanzinnig uitzicht over de stad. Bovenop de heuvel is een pretpark. We konden het niet laten, en zijn als twee losgeslagen kinderen in het enorme reuzenrat gestapt.

Die avond stond restaurant Shavi Lomi op het programma. Een ontzettend creatief verjaardagscadeau van Rianne voor Woudericks 30e verjaardag. We hebben verrukkelijk gegeten. De Georgische keuken wordt geprezen en we ondervonden in het restaurant waarom. Veel variëteit en kleine hapjes. Rond een uurtje of 1 lagen we in bed, met een score van 16km wandelen op onze stappentellers. De toon voor onze vakantie in Georgië is gezet!

Op dag 2 stonden vroeg op om naar onze volgende bestemming te kunnen reizen, Sighnaghi. We vertrekken dus al snel uit Tbilisi, maar met een reden. We gaan hier namelijk nog vaker terugkomen, voor veel bestemmingen in Georgië moet je via Tbilisi reizen om er te kunnen komen. Het is altijd even puzzelen met het openbaar vervoer in een nieuw land. We namen de metro naar een van de busstations, waar we na enige tijd zoeken de plek vonden vanwaar de mini-bussen naar Singhaghi vertrekken. In Georgië zijn Mashrutka de meest voorkomende OV-middelen, dit zijn vaak oude mini-bussen. Geprezen vanwege het feit dat ze op de meest verlaten plekken komen en ongelofelijk goedkoop zijn om jezelf mee van a naar b te verplaatsen, tegelijkertijd gehaat omdat ze vaak vol zitten, enorm traag gaan en je als kippen op weg naar het slachthuis zit opgevouwen.

De reis met de Mashrutka naar Sighnaghi duurde 2,5 uur. We verbleven in een guesthouse vanwaar we een wijds uitzicht hadden over de vallei, met de lange oude stadsmuur. Deze plek wordt vergeleken met Toscane, het hart van de wijnregio en er hangt een romantische sfeer. Een reis naar deze regio kan niet ontbreken. De wieg van de wijn schijnt namelijk in Georgië te staan! Dat was nieuw voor ons, maar na wat googelen wordt Georgie als een van de oudste wijnlanden bevestigt. In ons guesthouse werden we verwelkomt met thee, brood en kaas. De eigenaar van het guesthouse vroeg of we mee wilden met een tour, naar verschillende wijnhuizen, kerkjes en een meer, om de regio te verkennen en ons kennis te maken met de Georgische wijn en de traditionele productiemethode. Ideaal! We stapten in de auto bij onze driver samen met twee broers uit Engeland. Het was echt een chille dag! We hebben 3 verschillende wijnhuizen bezocht, waar we volop wijn konden proeven en rondleidingen kregen. Het proeven gaat hier gewoon met half gevulde glazen, en niet met slechts een bodempje wijn. Als je wilt kun je dus behoorlijk dronken worden van zo’n wijntour. De grote wijnhuizen exporteren de wijnen ook naar bijvoorbeeld Nederland. Je vind een Georgische wijn niet snel bij een Gall&Gall, maar wel bij een wijnimporteur die is gespecialiseerd in unieke wijnen. De kwaliteit van de wijn heeft in de Sovjet tijd behoorlijk geleden, toen werd er veel suiker toegevoegd. Vandaag de dag schijnt de kwaliteit behoorlijk te zijn verbeterd! De traditionele wijze waarop in Georgië wijn wordt gemaakt is met behulp van grote, aardewerken kruiken in de grond. De druiven gaan met schil, takjes en bladeren in de kruiken om vervolgens enkele maanden te fermenteren. De wijnhuizen waren echt mooi om te zien. Nadeel bleek wel dat muggen de geur van wijn geweldig vinden, en het niet konden laten om hun buikjes gulzig te vullen met het zoete bloed van Marieke. Fijn… Naast wijn wordt ook Chacha geproduceerd, een sterke drank eveneens gemaakt van druiven met een alcoholpercentage van zo’n 55%. Best een lekker drankje en veel smaakvoller dan bijvoorbeeld wodka.

‘S avonds hebben we gegeten in het stadje en crashten we vervolgens in ons guesthouse aan een lange tafel, samen met 4 andere stelletjes waar we gezellig met elkaar hebben geborreld. De familie van het guesthouse zette de tafel vol met lekkere hapjes, wijn en Chacha. De mannen van de familie maakten van de gelegenheid gebruik om te proosten, gepaard met een uitgebreide speech. Over hoe gaaf het is dat we bijeen waren met zoveel verschillende nationaliteiten, we van elkaars aanwezigheid mogen genieten, van elkaar mogen leren en elkaar inspireren. Mooie woorden!

Op dag 3 vertrokken we ‘s ochtends vanuit ons geweldige familie hostel in Sighnaghi naar het busstation, om vervolgens in een veel te krappe marshrutka(minibus) naar Telavi te reizen. Na zo’n 2,5 uur kwamen we daar aan. Toen was het wel even spannend, want we wisten dat we moesten hopen op 4-wheel drive taxi chauffeurs die daar stonden te wachten of er mensen naar Tusheti wilden reizen. Ons hostel had het wel geregeld voor ons, maar je moet maar vertrouwen dat het goed komt. En yes! We hadden mazzel, er stond een 4-WD te wachten. In 5 minuten heeft Woud een sprint getrokken naar een ATM, heb ik snel wat water en fruit gekocht en zijn we op het busstation naar de allerranzigste wc ever gegaan. De toiletten in Azië waren er niets bij. Een grote ruimte met 6 hurktoiletten naast elkaar, zonder een deur of zelfs maar een schot er tussen. Nul privacy dus! Tijd om na te denken was er niet. De combinatie van heel nodig moeten en een bijna vertrekkende taxi helpt je om je grenzen te verleggen.

We zaten in een 4-WD taxi samen met twee Israëliërs en een stel uit Zuid-Korea. Onze driver was een rustige, grote Georgiër met een betrouwbare uitstraling. Niet onbelangrijk, want deze man aan het stuur gaat ons over een van ‘s werelds gevaarlijkste wegen naar Omalo brengen, een van de bergdorpjes in Tusheti. De Abano pas (2826m) is de poort naar het meest ongerepte en afgelegen gebied van Georgie: Tusheti. Het is een flinke klim met steile stukken, haarspeldbochten en een hobbelig wegdek. Je kunt er dan ook alleen met een 4WD-voertuig komen. De afgrond naast het wegdek was duizelingwekkend diep, maar tegelijkertijd was het uitzicht zo waanzinnig mooi. Wat een landschap.

Om half 5 kwamen we eindelijk aan in het dorpje Omalo. We zijn gelijk bij het eerste guesthouse gebleven, waar de familie ons in de watten legde met thee en cake. We zijn erna nog zo’n kleine 8 kilometer gaan wandelen, we konden het niet laten. Het landschap was zo uitnodigend. Die avond hebben we samen met andere reizigers genoten van een uitgebreid familiediner. De tafel stond helemaal vol met allemaal schaaltjes met verschillende gerechten. Van gevulde mini paprika’s tot aubergine met een pasta van walnoot en knoflook. Het werd al snel behoorlijk koud, dus we zijn vroeg gaan slapen.

De volgende ochtend stonden we alweer vroeg naast ons bed te trappelen. Onze daypacks hadden we ingepakt met genoeg om 1 of 2 nachten elders te kunnen slapen. We gaan wandelen door het gebergte, van dorp naar dorp. We weten nog geen precieze route, dat besluiten we onderweg als we weten hoe zwaar de routes zijn. We vertrekken van het dorpje lower Omalo naar Dartlo. De tocht duurt 3,5 uur. Een deel van de route was rood en dus behoorlijk klimmen en dalen, het gele deel was veel minder steil en een stuk beter vol te houden. Eenmaal in het dorp Darlo besloten we daar te gaan lunchen bij een homestay. Het vrouwtje van de homestay gaf ons een trekkingmap met allemaal routes. Één van de beschreven routes leek ons perfect, een loop voor een 2-daagse hike. Dat betekende nog 3 uur verder wandelen naar het dorpje Chigho. De lunch gaf zo’n boost dat we het wel zagen zitten. 22 km op een dag door de bergen in 6,5 uur wandeltijd. Die luie kantoorlijven van ons moeten af en toe worden uitgedaagd. Al snel kwamen we erachter dat de route van Dartlo naar Chigho een stuk minder wordt gelopen dan de route die we in de ochtend hadden gehiked. We zijn gedurende de 3 uur slechts twee hikers tegengekomen. De signing was behoorlijk matig, en de route stond ook niet meer op maps.me. Wel avontuurlijk, dat dan weer wel! Op een gegeven moment liep het water van een waterval over het pad in een behoorlijk diepe beek. Er staken geen stenen boven het water uit om op te kunnen stappen. We moesten kiezen voor doorweekte voeten of een extra workout. We kozen voor het tweede. We verzamelden grote stenen die we steeds in het water op elkaar probeerden te gooien. Langzamerhand werd de stapel stenen hoog genoeg dat enkele stenen boven het water uitstaken. En zo stonden we niet veel later met droge voeten aan de overkant van het water. Whoop, we kunnen zo bij de scouting.

De route zelf was waanzinnig mooi, nog veel mooier dan de ochtend hike. Op smalle paden langs de steile afgrond met onder je de rivier, tegenover je de hoge begroeide bergtoppen en voor en achter keek je enorm de vallei in met op de achtergrond besneeuwde bergtoppen. Om half 6 kwamen we aan bij iets wat op een afstand op een dorpje leek. Een Georgische man kwam op ons af en vroeg of we Russisch spraken. De meeste ouderen spreken hier Russisch, maar beheersen geen enkel woord Engels. We antwoordden van niet, waarna de man met ons mee begon te lopen. We voelden dat er iets niet klopte. We maakten hem duidelijk dat we hier wilden slapen, en hij begeleidde ons naar een hostel in het dorp. Eenmaal in het “dorp” keken we onze ogen uit. Wat ooit een dorp geweest was, bestond nu uit voornamelijk ruïnes. Er stonden nog 3 gebouwen die nog enigszins bewoonbaar leken, waarvan het guesthouse er 1 was. Helaas waren de deuren dichtgetimmerd en hing er een groot slot aan de deur. De man pakte een stokoud mobieltje uit zijn broekzak en ging druk bellen. We vingen op dat het over ons ging. Later bleek hij gebeld te hebben met de eigenaar van het guesthouse. Die was er niet meer, hij was eind augustus al uit het gebergte van Tusheti vertrokken nu het einde van het seizoen nadert.

Verderop stond een echtpaar op de balkons van een van de bewoonbare huizen naar ons te kijken. De man wenkte dat we moesten mee lopen. Er werd druk met elkaar gesproken en geknikt. Ze gebaarden ons te gaan zitten op de plastic stoelen op het balkon. Niet veel later begon de vrouw een van de slaapkamers helemaal leeg te ruimen. Ze haalde allemaal persoonlijke eigendommen uit de kamer en verschoonde de bedden. Dat stelde ons gerust! De vrouw bleek een Italiaanse te zijn, die inmiddels al 30 jaar is getrouwd met een Georgiër. Communiceren was een uitdaging, maar niet onmogelijk. Laat Italiaans nu enigszins op Spaans lijken. Met dank aan onze reizen in Latijns-Amerika en taalcursus Spaans konden we zo met elkaar communiceren. Wij met ons steenkolen Spaans, de vrouw Italiaans en ze vertelde het weer in het Georgisch door aan haar man. Met handen, voeten en een overdosis geduld en humor kom je een heel eind! We hebben een geweldige avond met elkaar beleefd. Genoten van de gastvrijheid van het echtpaar tijdens een diner. Uiteraard bewandelden we tijdens het diner de Georgische route van proosten; maar liefst 5 keer proosten met een shotglas Chacha. We beginnen te begrijpen waarom andere reizigers de dag na een diner met locals er soms flinke katers aan overhouden. Zo verstandig (en wellicht ook onbeleefd) als we zijn, namen we een nipje chacha bij elke keer proosten in plaats van het hele shotglas in onze keel te deponeren. De gastheer vond daar wat van, zijn gezicht sprak boekdelen, maar met een grap en een grol in handgebaren kon hij er ook hartelijk om lachen dat wij ons inhielden.

In de zomermaanden woont dit echtpaar samen met de man die ons heeft geholpen in dit dorp. Soms is de eigenaar van het guesthouse er ook. De rest van de bewoners zijn al jaren geleden vertrokken en nooit meer teruggekeerd. Het echtpaar waar wij verbleven verdient hun boterham met het produceren kaas, ze houden 100 koeien. In de wintermaanden is het gebergte van Tusheti onbewoonbaar vanwege de sneeuw. Eind september vertrekt het echtpaar met hun 100 koeien, paard en honden ook naar Alvani om te overwinteren. Om vervolgens weer in mei terug te gaan. Wat een bijzonder en ook onbegrijpelijk leven hebben ze hier! Het dichtstbijzijnde dorp ligt op 3 uur wandelen.

We hebben als roosjes geslapen, ondanks de bedden die zo doorgezakt waren dat het ons meer deed denken aan een hangmat. In het huis was geen toilet of douche. We hebben onze tanden gepoetst bij een kraantje in de tuin. De wc was een houten hutje boven een afgrond, waar het zo ranzig rook, dat we maar gewoon buiten zijn gegaan. Ook hing ergens een zeil, de badkamer, waarachter ze zichzelf met een teil water kunnen wassen.

De volgende ochtend stond de man des huizes al om 5 uur op om de koeien weer de berg op te brengen. Om 9 uur kregen we ons ontbijt. Gebakken aardappels in dusdanig veel olie dat het meer op patat leek, samen met brood, zelfgemaakte kaas, honing en een gebakken ei en gelukkig een grote hoeveelheid fruit. De heer des huizes zette de fles Chacha weer op tafel! Ontbijten met shotjes, laten we dat even niet doen met een hike van 25 km voor de boeg. We hebben vriendelijk bedankt. Toen we afscheid namen van het echtpaar kregen we een dikke knuffel en een zoen. We hebben ze een dikke fooi gegeven, wat we normaal ook voor een luxe guesthouse zouden betalen met eten erbij. We zijn deze mensen zo dankbaar! Als zij ons geen onderdak hadden geboden hadden we ongetwijfeld een heel andere nacht beleefd.

De hike vanaf Chigho richting het dorp Diklo was behoorlijk pittig (alleen maar rode routes). Eerst de afdaling helemaal naar de rivier in het dal, om die over te steken en vervolgens urenlang de berg op klimmen. Rond een uurtje of 1 was ik het klimmen echt helemaal zat, je benen willen op een gegeven moment gewoon niet meer. Maar ja, je hebt geen keus. We zijn de hele ochtend niemand tegengekomen, deze route wordt blijkbaar amper gelopen. Hoe dan ook was de route geweldig, waar we volop zijn getrakteerd op prachtige vergezichten. Na het dorp Diklo was de route gelukkig weer geel en moesten we nog zo’n 3 uur verder hiken naar Omalo. De laatste 3 km kwam er ineens een auto aan, die voor ons stopte. We mochten mee liften naar Omalo! Dat aanbod konden we niet weerstaan. In onze 2-daagse hike hebben we 45 km gewandeld en volgens onze stappenteller bijna 60.000 stappen gezet en 463 verdiepingen genomen. Wat een awesome en uitdagend avontuur! De natuur is hier geweldig, ongerept en de mensen zo gastvrij. Ze hebben hier weinig, ze zijn erg afhankelijk van spullen die vanuit Alvani de berg op gebracht worden. Het gebergte van Tusheti is een dikke vette aanrader.

In ons guesthouse in Omalo kregen we weer een heerlijk diner. Het eten is echt een feestje. De volgende ochtend vertrokken we met een 4-WD weer terug naar Alvani. De tocht naar beneden duurde zo’n 3,5 uur waar je helemaal door elkaar geschud beneden komt. Vervolgens met de Mschrutka naar Tbilisi waar we om 6 uur aan kwamen. 8,5 uur onderweg geweest, je moet er wat voor over hebben om in het meest afgelegen gebied van Georgië te komen.

Die avond hebben we heerlijk genoten van de luxe en comfort van de stad. Een diner bij een sfeervol restaurant met romantische lichtjes en overal klimop langs de wanden en vervolgens tot in de late uurtjes geborreld op het terras aan een van de uitgaansstraten. De biertjes gaan hier per halve liter, kleiner zijn we ze nog niet tegengekomen. Qua prijzen is Georgië goed betaalbaar. Je merkt dat de prijzen in Tbilisi wel hoger liggen dan in omliggende plekken. Overnachten kan prima voor 18-25 euro per nacht met een eigen badkamer. Een lokale lunch of diner kost zo’n 5 euro. De wijntjes verschillen nogal in prijs, en zo ook de kwaliteit. Voor 1,50 euro heb je al een wijntje, niet te drinken, maar wel wijn. Betere wijn kost zo’n 3 – 5 euro. Afhankelijk van de plek waar je het besteld uiteraard!

De volgende dag een relax dagje in Tbilisi, even bijkomen van de bergen en het reizen. In de ochtend hebben we heerlijk rondgedwaald door wijken met rauwe, industriële panden met graffiti. Soms ruik je op straat ineens de heerlijke geur van vers gebakken brood, en dan zit er een authentieke bakkerij achter een smalle deur verstopt of in een kelder. De broden zijn plat en worden in een enorme, ronde oven van klei op een temperatuur van 400 graden gebakken. Het deeg wordt tegen de zijkanten van de oven geplakt. Vervolgens wordt het afgebakken brood met een lange stok met een prikker eraan er weer uitgehaald. Verser ga je het niet krijgen! Een local wenkte ons dat we even mee moesten lopen. Hij bracht ons naar zijn achtertuin waar ze druk bezig waren om druiven te plukken. De geplukte druiven werden vervolgens met takken en al gemalen. Het druivensap zat in een enorme ton, dat gaat straks de wijnvaten in. Zo maken veel locals hun eigen wijn en Chacha. Later die ochtend hebben we een Georgisch stel ontmoet dat goed Engels sprak. We hebben gesproken over hun land, cultuur, tradities, werk en opleiding. Ze gaven ons een lift naar het busstation van waar we een Marschrutka namen naar het nabijgelegen stadje Mtsketa. Dit is de spirituele hoofdstad van het orthodox christendom in Georgië. Een schattig stadje en ideaal voor een dagtrip vanuit Tbilisi. We hebben geluncht bij een op TripAdvisor geroemd restaurant Café Tatin. De lovende recensies zijn terecht is onze conclusie! We zijn naar de top highlights van het stadje gegaan, zoals de Jvari Church gelegen op een heuvel met een prachtig uitzicht.

We hebben ons door een taxi weer naar Tbilisi laten brengen, zodat we op tijd terug waren voor een Free Walking Tour om 5 uur. Tijdens onze reizen proberen we altijd mee te lopen met een free walking tour, waar een (vaak jonge) gids je alle ins en outs verteld over het land, de cultuur, mensen, politiek, eten etc. De gids leeft van de fooien die mensen geven, en de hoogte ervan bepaal je zelf. Afhankelijk van hoe goed je het vond! Om die reden zijn de gidsen vaak getalenteerd en gedreven. Zo ook onze gids, een Russische jongedame die naar Tbilisi is verhuisd. De tour door de stad duurde zo’n 3 uur, waarin we veel hebben opgestoken van het land! Hier in het kort de leukste weetjes!

Georgie is een enorm gastvrij land waar toeristen worden beschouwd als een geschenk van God. Het merendeel van de mensen is orthodox-christen. Het overige deel is katholiek, joods, moslim of anders. Het volk is heel tolerant, ook richting andere geloven. Er heeft nog nooit een oorlog plaatsgevonden van religieuze aard. De vorige president heeft heel veel goede dingen betekent voor het land en ervoor gezorgd dat de infrastructuur behoorlijk is verbeterd. De huidige president is een stinkend rijke zakenman die tot nu toe in de ogen van de bevolking niets heeft betekent. Hij heeft op de heuvel van Tbilisi een werkelijk enorm gebouw in opvallende architectuur laten bouwen voor zichzelf, die je vanuit de hele stad kunt zien. Uiteraard met een helikopter platform. Volgens de gids is het enige wat de huidige president tot nu toe heeft betekent de legalisering van marihuana. Tjah, volgens ons zijn er andere prioriteiten. Verder heeft Georgië een rijke eetcultuur. Er wordt de hele dag door gegeten, en het eten stelt niet teleur! Het is wel handig als je niet op dieet bent, want een Kachapuri bijvoorbeeld is een plat brood gevuld met boter, een grote hoeveelheid kaas en ei. Khinkali is een ander geliefd gerecht, een soort dumplings gevuld met vlees, aardappelen, champignons of andere groenten. Een feestje om te eten! Een overheerlijke snack is de Churchkhela, een sliert van walnoten of hazelnoten, dat wordt ondergedompeld in een bad van druivensap. Je ziet ze bij veel straatstalletjes in verschillende kleuren. Verder staat bij een maaltijd vaak zoute kaas, brood en bijvoorbeeld tomaten en komkommer op tafel. De meeste gerechten gaan gepaard met walnoten en granaatappel. En dan de drinkcultuur, zeker niet onbelangrijk. Georgië is het land van de wijn, met een eigen traditionele manier van wijn maken die verschilt van de Europese wijze. Die traditionele wijze wordt nog steeds volop toegepast! De smaak van de Georgische wijn is veel intenser en scherper. Je herkent de wijn ook aan haar kleur. De witte wijn is veel meer rosé / amber kleurig dan de Europese wijn die wij gewend zijn. Dat komt omdat de wijn wordt gemaakt van zowel de druiven, schil en zelfs de takken en bladeren. Tijdens een maaltijd in Georgië is het proosten een belangrijk onderdeel. Proosten wordt gedaan met wijn of Chacha (en niet met bier). De tafelheer, meestal de oudste en altijd een man, is degene die de toast uitbrengt. Dat gaat gepaard met uitvoerige speeches en poëtische levensverhalen. Hij is de enige die de toast uitbrengt, tenzij hij je expliciet de vraag stelt om te proosten. Vrouwen drinken niet, tenzij je een gast bent, dan mag je wel meedoen. Lucky us!

Die avond hebben we in Tbilisi gegeten bij restaurant Shkhara, weer zo’n topper op TripAdvisor. We hebben urenlang op het terras gezeten, wijntjes gedronken, een liter lokaal bier weggetikt en een heerlijke salade gegeten. De schade? 9 euro per persoon. De temperatuur is momenteel top in Tbilisi, overdag zo’n 28 graden met een verkoelende bries. Qua reistijd zijn juli, augustus en september de beste maanden voor Georgië. Juli en Augustus zijn doorgaans erg druk, met veel volgeboekte treinen en guesthouses. Daar hebben wij precies geen last meer van zo in september!

Zo dit waren onze belevenissen van onze eerste week in Georgië! Morgen is het maandag en nemen we de trein naar Zugdidi om vervolgens door te reizen naar Mestia, naar het gebergte van Svaneti in de Great Caucasus. Onze beenspieren zijn (bijna) weer hersteld, dus tijd om weer volop te hiken in de bergen. Whoop, we hebben er zin in!

AUTHOR

Marieke

All stories by: Marieke
3 comments
  • Anna
    REPLY

    Hoi Marieke en Wouderick, ik ben weer met jullie meegeweest en heb genoten van de reis, de maaltijd en de gezelligheid. Overigens zonder spierpijn en kater.
    Ook voor volgende week, een goede gezellige week met veel mooie vergezichten gewenst.
    Groetjes, tante Anna

  • Cato
    REPLY

    Heerlijk , jullie belevenissen.
    Klimmen en klauteren, en super genieten.
    Droge voeten door de sloot door stenen te stapelen….super!
    Vieste toilet, nou ja….
    Steeds weer lieve mensen die gaan zorgen en je verder helpen.
    Echt een prachtig land, zoveel moois….
    Weinig mensen gaan er zo voor als jullie, de rode route minder belopen….
    Ik heb weer genoten,
    Wie schrijft…..
    Laat anderen meegenieten….
    Dankjewel.
    Liefs, ma

Leave a Reply

Your email address will not be published.