Nicaragua III: Kamperen op een actieve vulkaan, galopperen over het strand en vulkaanboarden

  • 0

Nicaragua, wat heeft dit land veel te bieden! Kamperen op een vulkaan, op een board van een vulkaan racen, lopen op het dak van een kathedraal in Leon en met 35 graden kerst vieren; check! Duik je weer mee in onze reiservaringen?

Aan het strand in Las Peñitas

Na onze avonturen in de bergen van Nicaragua zijn we naar Leon gereisd. Deze stad met koloniale bouwwerken ligt dicht bij de kust. Omdat we in Leon kerst gaan vieren, gaan we eerst 3 dagen naar het strand van Las Penitas. Dat ligt op 30 minuten rijden met de chickenbus vanaf Leon. We hebben een kamer geboekt bij een Beach House met een tuin vol met hangmatten en chilstoelen, direct gelegen aan het strand. Het is een toplocatie! Het strand is wijds met een ruig uiterlijk. In totaal is het 5km breed, dus van een overvol strand is hier geen sprake. Sterker nog, er was bijna geen kip te bekennen. Ons viel gelijk op dat er langs het strand en in het dorpje veel vervallen gebouwen zijn. Vreemd, Las Peñitas is juist in opkomst onder toeristen. Later kwam het antwoord. De plek heeft nogal eens te dealen met aardbevingen en tsunami’s. We hebben 3 dagen heerlijk genoten van het rustige strand, mooie strandwandelingen en knusse restaurants. Op de derde dag hadden we zin in avontuur. We begonnen onze dag met paardrijden op het strand. Die ervaring was waanzinnig. In continue galop over het lege strand langs het water. De paarden beleefden er minstens net zo veel plezier aan als wij. We hoefden totaal geen moeite te doen om ze in galop te krijgen. Het opspattende water en de wind door je haren was alle bilspierpijn die erna volgde meer dan waard.

Kamperen naast de krater van een actieve vulkaan

Op donderdag 22 december reisden we aan het einde van de middag naar Leon. We hebben expres maar 1 nacht geboekt omdat we graag de dag erna een 2 daagse hike willen doen naar een vulkaan. Leon wordt omgeven door meerdere vulkanen. Je kunt er je hart ophalen als je van hiken houdt, zoals wij! Die avond hebben we al een voorproefje gehad van de intens levendige sfeer in het centrum van de stad. Donderdag bleek ook nog eens salsa avond te zijn. Wij hebben het rustig aan gedaan, anders wordt een meerdaagse hike behoorlijk afzien. De volgende ochtend zijn we vroeg uit de veren gegaan om een hike tour te boeken. Met succes! We hadden enorm geluk en konden voor 45 dollar per persoon mee. Dit is inclusief vervoer, een guide, het eten en de huur van de spullen. In anderhalf uur deden we onze inkopen en pakten we onze spullen. Sochtends als je opstaat heb je nog geen idee of het gaat lukken om een tour te boeken, enkele uren later sta je een backpack in te laden met een tent, slaapmat en slaapzak.

We vertrokken met een groep van 7 man, waaronder een guide, een meisje die alles vertaald naar het engels, twee Franse jongens en wij met z’n drieën. De guide was een bijzondere jongen die nogal zuinig was in spreken. Het meisje Michelle had daardoor weinig te vertalen, dus mengde ze zich bij ons. De sfeer zat er al snel in! We werden met de jeep gedropt bij de voet van de Telica vulkaan. Het is hier bijzonder warm, de regio Leon is de warmste plek van Nicaragua. Het is dus even slikken als je de zware backpack op je rug hijst gevuld met kleding, tent, slaapzak, slaapmat, 6 liter water en eten. De klim omhoog de vulkaan op duurde zo’n 3 uur. Het viel ons enorm mee. De guide leek het er zwaarder mee te hebben dan wij. Bij elke stop zat hij als eerst op een van de weinige boomstammen of stenen om uit te rusten.  Met als gevolg dat er altijd wel een paar van de groep moesten staan. We hebben er met elkaar vooral om gelachen. De Franse jongens waren beide ook heel sportief. Een van hen bedacht dat het wel cool was om een stuk omhoog te rennen, als militairen. Lang leve groepsdruk, je had ons moeten zien. Met de zware backpack op kost het moeite om te rennen. Maar je motiveert elkaar om door te gaan. Nu kunnen we wel mooi zeggen dat we een deel van de vulkaan rennend op zijn gegaan. Na het rennen is klimmen ineens een stuk makkelijker. Lopen is dan als bijkomen.

Eenmaal op de vulkaan hebben we op een vlak stuk onze tenten opgezet en vervolgens met elkaar geluncht om weer op krachten te komen. We zijn naar de krater geklommen. De krater is enorm met een diameter van 200 meter en 150 meter diepte. De vulkaan is nog steeds actief. In november 2015 is de meest recente uitbarsting geweest. Dankzij permanente meetapperatuur op de vulkaan kunnen specialisten monitoren wanneer het risico op een uitbarsting toeneemt. Als je naast de krater staat moet je daar maar op vertouwen. Want uit de krater komt een hoop rook. Dat wekt nu niet gelijk de indruk dat je helemaal veilig bent. Maar de inmense krater met om ons heen een waanzinnig uitzicht is precies de reden waarom we hier wilden staan. We hebben rondgelopen en zijn naar een goede spot gegaan om getuige te zijn van een prachtige zonsondergang. Toen hebben we bij de tenten het kampvuur aangestoken om te kunnen koken en hebben elkaar verzonnen verhalen verteld. Na het diner, pasta met heel veel groenten, zijn we in het donker weer omhoog gegaan naar de krater. Diep in de krater konden we het oranje lava zien gloeien. Zo indrukwekkend! Dankzij de heldere lucht werden we getrakteerd op een prachtige sterrenhemel. We kropen rond half 11 met zn drieën onze tent in. Het was inmiddels behoorlijk koud geworden. We lagen strak tegen elkaar aan, met als voordeel dat je makkelijker op temperatuur kon komen. Comfortabel lag het zeker niet. We lagen op een flinterdun, smal matje zonder hoofdkussen. Maar het voelde zo avontuurlijk dat we (denk ik) alledrie met een smile op ons gezicht in slaap zijn gevallen.

Om 04.45uur ging onze wekker alweer. We gingen vroeg op om de zonsondergang te zien. Onze gids vond het blijkbaar niet nodig om op de afgesproken tijd wakker te worden. Zijn wekker ging pas af toen de hele groep al buiten de tent paraat stond om te vertrekken. We klommen naar een uitzichtpunt waarvandaan we weids uizicht hadden. Na het ontbijt hebben we alles weer ingepakt. Toen we allemaal met de backpack op onze rug klaar stonden bedacht de gids dat hij nog rustig het vuur kon doven en vervolgens uitgebreid de bosjes in kon duiken voor ‘een grote boodschap’. Dat vonden we als groep een goede reden om samen op eigen houtje naar beneden te gaan. We namen per ongeluk een toeristische route en moesten af en toe weer omkeren om een ander pad te proberen, maar het lukte prima. Ergens halverwege de tocht naar beneden kwamen we onze gids weer tegen. Die deed net alsof er niets aan de hand was. Vreemde vogel! De tocht naar beneden was af en toe flink glijden door de steile paden met los zand. Maar nu het meeste water en eten uit de backpack op was, waren onze tassen een stuk lichter. We hebben genoten van deze trip. In onze ogen voegt het slapen in een tentje naast de krater van een actieve vulkaan echt wat toe aan de tocht!

Kerst in Leon

Die avond was het kerstavond. We hebben bij een rooftopbar coctails en gin gedronken en zijn erna op een bankje op het centrale plein gaan zitten. Het was druk en vooral de vrouwen en de meisjes droegen hun mooiste jurken met hakken. Heerlijk om te zien hoe mensen hier juist naar buiten gaan om in de stad met familie en vrienden kerstavond te vieren. Vervolgens zijn we naar Bigfoot Hostel gegaan,  het feesthostel van de stad, om een feestje mee te pakken. De volgende dag was het kerst. Wat gek, 35 graden geeft nou niet het standaard kerstgevoel. We hebben veel gewandeld en hebben poeder op basis van mais, kaneel, cacao etc gekocht voor thuis. Daar kunnen we typische locale drankjes mee maken. Savonds hadden we grootse  plannen voor een uitgebreid kerstdiner. We hadden de beste restaurants opgezocht, maar helaas, alles bleek gesloten. Uiteindelijk hadden we zo’n trek van het urenlang rondlopen en vragen dat we streetfood hebben gegeten. Sta je dan met je tortilla op 1e kerstdag. We hoeven er dit jaar niet veel af te sporten.

Sleetje glijden van een zwarte vulkaan

De volgende dag hadden we een mooie activiteit voor 2e kerstdag op het programma; vulkaanboarden van de Cerro Negro. Dit is de meest bekende toeristische activiteit van Nicaragua. Wat was dat tof om te doen! Van te voren stonden we met rillende beentjes, want het ziet er behoorlijk stijl uit. Maar de tocht er naar toe is spannender. Het is een mooie klimtocht de vulkaan op van een klein uur. Op onze rug droegen we een tas en ons board waarop we straks mee naar beneden gaan glijden. Hoe hoger we kwamen, hoe harder de wind. Af en toe hadden we het gevoel alsof we eerder vliegend de berg af zouden gaan dan glijdend. Het uitzicht gaven we een dikke 10. De zwarte vulkaan in sterk contrast met de felgroene omgeving. We stapten als laatste op ons bord om zo lang mogelijk van het uitzicht te genieten. We trokken een grote overal aan, handschoenen en een veiligheidsbril om onszelf te beschermen. Vervolgens ga je op je bord zitten en is het belangrijkste wat je moet doen: evenwicht houden en niet proberen te remmen met je voeten, want dan kan je over de kop vliegen. Wij hebben geen idee hoe hard we gingen, maar het record staat op 96km per uur. Je kan dus behoorlijk hard gaan! Eenmaal beneden waren we flink zwart van het gruis. Als je je neus snoot was de tissue pikzwart. We sloten de tour af met de groep in een cafe met een welverdiend drankje.

Kerstdiner poging twee

Die avond stond onze tweede poging voor een kerstdiner op het programma. En dat was geslaagd! Op aanraden van Michelle, het local meisje dat mee was als vertaler met onze 2daagse vulkaantrekking gingen we naar een restaurant met een srilankaans-poolse keuken. Rianne trakteerde ons op het kerstdiner. We hadden een tafel in het allermooiste plekje van de tuin van het restaurant. Tijdens ons voorgerecht kwam Michelle in het restaurant met haar gitaar. Ze werkt daar normaliter. Ze kwam bij ons zitten met haar gitaar en heeft voor ons gespeeld en gezongen. Alles was perfect, precies zoals een kerstdiner hoort te zijn.

Dubbel afscheid nemen

De volgende dag was een afscheidsdag. Rianne heeft bijna een maand met ons meegereisd. We hebben samen ontbeten bij een franse bakkerij en hebben zijn naar de kathedraal gegaan op het centrale plein. Daar kan je over het dak lopen waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt over Leon en de omliggende vulkanen. Toen was toch echt het moment gekomen waarop we afscheid moesten nemen. Het duurt niet lang voordat we elkaar weer zien, maar het was een heel bijzondere ervaring met z’n drieën. Vooral uniek hoe goed het ging, we hebben veel met elkaar gemeen. Alledrie houden we vooral van activiteiten waar je je lijfje flink mee uitdaagt. Ook genoten we intens van de heerlijke koffietjes, bananen- en wortelcakjes. Of urenlang met biertjes of veel te dure rode wijn met elkaar kaarten. We deelden levensverhalen, droomden over de toekomst en maakten met elkaar nieuwe herinneringen. Bovendien was Nicaragua de perfecte bestemming. Een land waar je met gemak minimaal 3 weken je kunt vermaken. Als je meer tijd hebt en avontuurlijk bent ingesteld dan kun je je zelfs wagen aan de carribische kust.  Wij hebben 4 weken rondgereisd in Nicaragua en kunnen concluderen dat het land, ondanks de langzame chickenbussen, fijne afstanden heeft tussen bestemmingen. Je kunt je hart er vooral ophalen als je houdt van hiken naar vulkanen en bergen, cloud forest, jungle, zee, surfen, koffie plantages en mooie koloniale steden. De mensen zijn ontzettend vriendelijk. Ze zijn wat terughoudend dus je zult zelf de eerste moeten zijn die investeert in het leggen van contact. Cultuur is minder sterk aanwezig. Liefhebbers van musea, archeologische opgravingen of traditionele kleding kunnen beter naar bijvoorbeeld Guatamala gaan. Dat is dan ook precies onze volgende bestemming. Die avond namen  we een shuttle van Leon naar Antigua in Guatamala.

In onze volgende blog zijn we in Guatamala! Dan vertellen we alles over onze langste busrit die we ooit hebben gehad. En over hoe wij oud en nieuw hebben gevierd. Zonder oliebollen deze keer.

AUTHOR

Marieke

All stories by: Marieke

Leave a Reply

Your email address will not be published.