Nicaragua II: In de bergen, cliffjumpen in Somoto, slapen bij locals in Miraflor en ronddwalen in het zwarte woud

  • 0

Kun je je onze vorige blog nog herinneren? We schreven over onze belevenissen in koloniaal stadje Granada en ons uitstapje naar het relaxe Laguna de Apoyo, een krater meer.

Naar de bergen

We zijn van Granada doorgereisd naar Matagalpa. In Nicaragua heb je wat betreft openbaar vervoer weinig keus. Je kunt kiezen voor een chickenbus die echt overal stopt of een chickenbus (expreso) die net iets minder vaak stopt. Beide varianten stoppen regelmatig en doen relatief lang over de routes. Omdat wij op zondag reisden moesten we best opschieten omdat er vanaf 12 uur smiddags op bepaalde routes weinig tot geen bussen meer rijden. Van Granada reisden we eerst naar Managua, de hoofdstad van Nicaragua. Daar waren we nog niet eerder geweest, maar er is ook weinig reden voor reizigers om daar te verblijven. Dat is niet verrassend, stedentripjes in Latijns Amerika zijn zelden naar de hoofdsteden, omdat die vaak lelijk en gevaarlijk zijn. We maakten in de hoofdstad gelijk kennis met een gek bussensysteem, waar ze in Costa Rica ook een handje van hebben. Niet 1 of max 2 grote busterminals in de stad, maar overal verspreid door de stad kleine busterminals met een aantal specifieke bestemmingen per terminal. De busterminal waar wij met onze bus vanuit Granada in Managua werden gedropt bleek op een heel andere plek in de stad te liggen dan de busterminal met bussen naar Matagalpa. Taxi chauffeurs kwamen in bosjes op ons afgerend om ons af te zetten voor 30 dollar. Voor dat geldbedrag overwogen wij om dan die 10 km wel te lopen. Dat versterkte onze onderhandelingspositie. Uiteindelijk werden we voor 10 dollar naar het andere busstation gebracht. Nog steeds enorm afgezet, maar we moesten voor 12 uur de bus hebben. De taxis in Nicaragua zijn ook een belevenis. Tot nu toe is er bij elke taxi wel wat mis met de achterklep. Er zijn twee opties: optie 1 De achterklep kan niet meer helemaal sluiten. Dan wordt met behulp van een touwtje voorkomen dat de achterklep onderweg spontaan opengaat. Optie 2 De achterklep lijkt dichtgelijmd en kan met geen mogelijkheid meer open. Bij die optie zit je op de achterbank opeengepakt tussen 6 tassen. Onze taxi in Managua had last van optie 1, plus een in elkaar gedeukte linkerkant waardoor ook de zijportieren links niet meer werkten. Ook van binnen had de taxi z’n beste tijd gehad. Tape om de radio op z’n plek te houden, tape om het stuur, tape op gaten in het dak en zo kunnen we nog even doorgaan. Van een ‘weggooi cultuur’ hebben de taxi chauffeurs geen last. Beetje tape eromheen en tis weer zo goed als nieuw. Bovendien deed de auto precies waar die voor is gemaakt; hij bracht ons op het busstation waar we gelijk in de vertrekkende bus naar Matagalpa konden springen. Ideaal! Om 1 uur in de middag kwamen we daar aan.

Matagalpa ligt in een bergachtig landschap in het noorden van Nicaragua. Het klimaat is koel en aangenaam. In deze regio wordt veel koffie en cacao verbouwd. Bij aankomst viel ons de gezellige werksfeer gelijk op. Een stadje waar je echt tussen de locals zit. De toeristen die je tegenkomt zijn op twee handen te tellen. Je merkt dat het toerisme in Nicaragua op veel plekken nog op gang moet komen. Het duurde dus een behoorlijke tijd voordat we een hostel hadden gevonden. Er zijn wel voldoende hotels, alleen een groot deel is niet voor buitenlandse toeristen gemaakt maar voor locals. Tijdens onze zoektocht hebben we locale hostels gezien waarvan de kamers meer weg hadden van een koeienstal dan een slaapkamer. Gelukkig werd ons geduld na een wandeling van ca. 7 KM beloond en vonden we een fantastisch plekje waar we met genoegen 4 nachten hebben doorgebracht.

Kletterende waterval

Om gewassen in het bergachtige landschap goed te kunnen laten groeien is water nodig. En dat is er. Die nacht begon het non-stop te regenen. Een beetje beteuterd keken we de volgende ochtend uit het raam. We hadden een dag hiken gepland. Die viel helaas in het water! De eigenaresse van ons hostel regelde een bekende van haar om ons per jeep naar zijn nabijgelegen ecolodge te brengen. De ecolodge is gebouwd op een prachtige plek in de natuur bij een krachtige waterval, Cascada Blanca. Ze denken dat er ooit een meteoriet op deze plek is ingeslagen. Dat is geen gekke gedachte. De waterval ligt in een soort kom met rotswanden. Je kunt er niet zwemmen, want het is er maar liefst 18 meter diep. Dat in combinatie met de harde stroming maakt het te gevaarlijk om er een zwemparadijs van te maken. We konden via een smal, glad pad achter de waterval komen. Daar werden we echt zeiknat van het kletterende water op de rotsen. Tof om de kracht van het water van dichtbij te ervaren. We hebben de ochtend afgesloten met organische koffie uit de regio.

Als kippen opeengepakt in de chickenbus

De bus terug van de waterval naar Matagalpa was weer een hele belevenis. Wij stonden opeengepakt in het gangpad. De locals konden geen kant op en werden nat van onze verregende ponchos. De bus zat zo vol dat er mensen aan de buitenkant aan moesten hangen. Vanuit Nederlands perspectief zou je zeggen ‘joh, zet een paar extra bussen in’. Maar als zij in Nederland komen zullen zij zich verbazen over het feit dat er enorme bussen rondrijden met buiten de spits om slechts een handvol passagiers erin. En iedereen is het hier al vanaf kleins af aan gewend. Moeders reizen met babys en soms nog 2 of 3 iets oudere kinderen in de bussen. Om geld te besparen zet ze alle kinderen op 1 stoel. Ondertussen krijgt de baby de borst. De baby lijkt totaal geen hinder te ondervinden van de drukte om haar heen en de harde muziek. Het feit dat er zoveel te zien is tijdens een busreis maakt dat wij het een heerlijke ervaring vinden. Je staat opeengepakt tussen locals en kunt rustig de tijd nemen om de gebeurtenissen in je op te nemen.

Die middag hebben we het hiken laten schieten. Het regende behoorlijk dus de paden zouden te modderig en glad zijn. We hebben onszelf getrakteerd op een overheerlijke lunch en zijn met zn drietjes in bed gekropen om een keer een film te kijken. Tijdens reizen een sporadische gebeurtenis. Die avond waren de regenbuien over en hebben we een ‘streetfood tour’ gedaan. Wij vinden het alledrie super leuk om van alles een klein beetje te proeven. Bij verschillende straatstalletjes bestelden we 1 gerecht die we dan met zn drieën deelden, om vervolgens weer door te wandelen naar een ander straatstalletje om een ander gerecht uit te proberen. Je eet dus super rustig, in kleine hoeveelheden en probeert alle lokale lekkernijen uit. Verbazingwekkend genoeg vinden wij het best lekker! Vlees wordt hier voornamelijk gegrild op de barbeque in plaats van gefrituurd. De rijst wordt gemixt met bonen, de welbekende ‘Gallo Pinto’. Wij vinden dat een smaakvolle combinatie! Daar doen ze dan een salade bij gemixt met zuurkool. Dat geeft een frisse smaak aan het gerecht. Verder heb je uiteraard veel tacos en burritos. Ook verkopen ze quirillas. Dit zijn dikke tortillas van mais met kaas erop. Ze worden klaargemaakt op een bakplaat ingepakt tussen bananenbladeren. Onwijs lekker! Onze ‘streetfood tour’ hebben we beëindigd met een ijsbolletje bij de beste ijssalon van Matagalpa en omstreken. Ze hadden chocoladeijs met 70% cacoa. Wouderick, onze chocoladefan, kon zn geluk niet op!

Natuurgebied Selva Negra

Na regen komt zonnenschijn. Je weet alleen nooit wanneer dat precies is. Dinsdag 13e december regende het af en toe, maar een stuk minder hard dan gisteren. Niets weerhield ons ervan om er op uit te trekken. En dat werd beloond! We gingen naar Selva Negra, het zwarte woud. Dit gebied is vernoemd naar het Schwarzwald in Duitsland. Het natuurgebied is in de 19e eeuw gekocht door een Duitser. Die wist er wel raad mee. Vandaag de dag zijn er enorme plantages met koffie, sinaasappels, limoenen, advocados. Ook is er een kaasfabriek. Voor de medewerkers van de farm en hun familie zijn huizen gebouwd en een school. Ook is er een hotel en restaurant. In het gebied zijn prachtige wandelroutes door de cloudforest en de koffieplantages. Wij kozen voor paardrijden door de koffieplantages. Het is altijd een verrassing wat voor een paarden je krijgt en of ze enigzins vooruit te branden zijn. Bij de reservering hadden we aangegeven dat we van snelheid houden. Die wens was goed overgekomen! Onze paarden hielden wel van een wedstrijd. We hebben heerlijk gereden door heuvelachtig landschap, omgeven met koffieplanten, sinaasappelbomen en andere gewassen. Alledrie vinden we paardrijden echt leuk om te doen. Wouderick was zich al aan het afvragen of die in Nederland het ook kan gaan doen. Na het paardrijden zijn we op aanraden van een Amerikaan gaan wandelen in de omgeving. We werden enorm verrast. Bovenop een heuvel stond een prachtige kapel. Die heeft de eigenaar van het landgoed gebouwd voor zijn dochter om te trouwen. Het is zo’n plek uit een sprookje dat je er oprecht over gaat nadenken om ooit al je familie en vrienden naar Nicaragua te laten komen om hier een mooi trouwfeestje te vieren. De wandeling door de cloud forest was magisch. Vooral de mist, vallende takken door de wind en de schreeuwende aapjes in de bomen maakten het spannende sprookje compleet. We moesten het tempo er goed inhouden om voor het donker de route te voltooien.

We waren zo betoverd door het prachtige Selva Negra dat we er de volgende dag opnieuw naar toe zijn gegaan. Dat zegt genoeg. Normaal gaan we nooit twee keer naar dezelfde plek. We hebben weer flinke kilometers gemaakt, ditmaal door de koffieplantages. Het was stralend weer! Hier in de bergen verschilt dat van dag tot dag.

Sigarenfabriek in Estelli

De volgende dag hebben we de bus van Matagalpa naar Estelli genomen. Estelli is een universiteitsstadje in de bergen en welbekend vanwege de premium sigaren die hier worden gemaakt. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Colombia zijn de afstanden tussen de bestemmingen een stuk korter. Dat is een groot pluspunt van Nicaragua. De bussen zijn niet comfortabel en vaak ramvol, maar de korte busreizen (van 2 tot 4 uur) maken alles goed! We hebben gewandeld door de levendige winkelstraten en hebben bij de non-profit organisatie Treehuggers twee tours geboekt. Treehuggers wordt gerund door een Engelse vrouw met een groot hart voor de locals in Nicaragua. Ze werkt met locals samen zodat ze tours kan aanbieden aan reizigers. Alle opbrengsten gaan naar de lokale communities. Daar werken wij graag aan mee! Tijdens onze lunch raakten we in gesprek met een Israëlier die veel zaken doet met de grote sigaarfabrieken in Estelli. Na wat ouwehoeren hadden we blijkbaar zijn gunfactor gewonnen. Hij belde een vriend van hem die eigenaar is van de grootste sigarenfabriek in Nicaragua. En yes, we konden terecht voor een hoogstpersoonlijke rondleiding! De grote baas heeft ons rondgeleid (uiteraard met continue een enorme sigaar tussen zn vingers geklemd). We hebben ons verwonderd over het intensieve proces van de productie van deze premium sigaren. Nu begrijpen we waarom een beetje sigaar met gemak 20 dollar per stuk kost.

Cliffjumping in de canyon van Somoto

De volgende ochtend stonden we vroeg op om de bus van 7 uur te nemen naar Somoto, een dorpje nabij de grens met Honduras. We gaan een trekking doen door de canyon langs de rivier. We konden uit 3 afstanden kiezen en hebben uiteraard de langste gekozen. Een tour met een duur van maar liefst 6 uur. Na een wandeling van 1,5 kilometer kwamen we aan bij de rivier waar de trekking begon. De rivier is omgeven met hoge rotsen. We moesten over de rotsen en stenen klimmen. Op veel stukken waren de rotsen te stijl en moesten we al zwemmend verder. We moesten dan van de cliffs in het koude water springen. De gids merkte dat we wel te porren waren voor wat adrenaline.  Hij wees ons steeds hogere cliffs waar we van af konden springen. Je beentjes worden wel bibberig als je op een cliff van 10 meter hoog staat. Gelukkig kende de gids de canyon goed en wist waar we konden springen. We hebben vleermuizen gespot in de grotten naast de rivier. De prachtige omgeving gecombineerd met de kick die je krijgt door van de cliffs af te springen maakt dit tot een van onze favoriete uitstapjes in Nicaragua tot nu toe!

Slapen bij locals in Miraflor

Op zaterdagochtend ging onze wekker om kwart over 4. We sprongen onze bedden uit om vervolgens de eerste bus te nemen richting het beschermde natuurgebied Miraflor. We gaan twee dagen spenderen bij een lokale familie. De bus was helemaal vol dus we moesten ruim een uur staan. Omdat de wegen onverhard waren met veel bochten moesten we ons goed vasthouden. Dat resulteerde zelfs in kleine blaren op onze handen! Haha dat zegt wel genoeg. Eenmaal rond half 7 in de ochtend kwamen we aan in de bergen van Miraflor. Daar stond onze gids Marlon op ons te wachten bij de bushalte. Marlon is twee dagen onze gids en eveneens de man van de familie waar we gaan verblijven. Van de bushalte moesten we zo’n 1,5 uur lopen en klimmen om bij zijn dorpje te komen. Hier in de bergen is alles heel basic. Op dit moment worden er electriciteitskabels aangelegd om de communities te voorzien van stroom. Veel mensen hadden al zonnepanelen maar dat schijnt te duur te zijn voor de meesten. Er is geen stromend water, nu het nog regenseizoen is is dat geen probleem. Maar straks in het droge seizoen moeten de mensen soms kilometers lopen voor water. We kwamen aan in het huis van Marlon en zijn vrouw Meira. Welkom bij de meest gastvrije familie van heel Nicaragua. Bij binnenkomst voel je dat je welkom bent. We kregen een enorm ontbijt. Het toffe is dat ze hier een woonkeuken hebben. Je kunt dus aan tafel zitten en ondertussen zien hoe de vrouwen en meisjes het eten klaarmaken. Een eettafel in de keuken is niet gebruikelijk in Nicaragua. Maar Marlon vertelde dat zij misschien wel een beetje anders zijn dan standaard. De deur is voor iedereen open en ze hebben, naast hun eigen zoon, ook een aantal andere kinderen waar ze voor zorgen. Dat zijn kinderen die uit gezinnen komen waar slecht voor ze wordt gezorgd en geen liefde is. Na het ontbijt zijn we weer gaan wandelen door de heuvels. We kwamen weer even thuis om te lunchen en hebben daarna gespeeld met de kinderen. Aan het einde van de middag zijn we naar een uitzichtpunt gelopen voor de zonsondergang. Het diner was fantastisch. Naast ons verblijft er ook een Canadees gezin bij deze familie met twee ouders en hun twee dochters van onze leeftijd. Ook kwamen er vrienden en familie eten dus zaten we met 15 man aan het diner. Toen we opmerkten dat het al half 10 was zijn we snel naar onze kamers gegaan. Het was zo gezellig dat we de tijd waren vergeten! Deze familie is gewend om al om 8 uur naar bed te gaan omdat ze om 4 uur weer op staan. Ze bleven geduldig wachten tot wij naar bed gingen om het vuur te doven. De nacht was koud. Zo koud, dat we met zn drieën in het kleine tweepersoonsbed hebben geslapen om warm te blijven. Lekker knus!

De volgende ochtend werden we, dankzij onze oordoppen, op een normaal tijdstip wakker. We hebben gedoucht met de bucketshower. IJskoud water! Om 7 uur zaten we aan de ontbijttafel. Het eten is heel anders dan we gewend zijn. Er is een grapje over het eten in Nicaragua, dat als volgt luidt: ontbijt is rijst met bonen, de lunch is bonen met rijst en het diner is gallo pinto. Oftewel: ook de rijst gemixt met kidneybonen. Dat is de basis van elke maaltijd. Maar onze gastvrouw bleef ons verrassen met allerlei hapjes. Vlees wordt vrijwel niet gegeten, behalve bij kerst en nieuwjaar. Ze zijn erg goed in het maken van smaakvolle vegetarische vleesvervangers met sojabonen. Na het ontbijt hebben we zo’n 20 kilometer gewandeld, veelal omhoog omdat we naar het hoger gelegen gebied gaan. De klim in combinatie met de regen was soms afzien. Maar we hadden gelukkig het paard mee van Marlon. Wouderick had er het eerste stuk op gereden, maar toen het paard er vandoor ging leek het ons beter om het paard te gebruiken als drager van onze tassen. We hebben tijdens de wandelingen mooie gesprekken met Marlon gevoerd over de meest uiteenlopende onderwerpen. Politiek, religie, cultuur, eten, natuur en geschiedenis. Alles konden we bespreken en konden we diep op ingaan. We sloten de lange wandeling af met een lunch bij een andere familie en namen om half 3 de bus terug naar Estelli. Na de 2 uur durende busreis konden we gelijk mee in de party sfeer in Estelli. Er was namelijk een groot feest gaande met een optocht van dressuurpaarden. We hebben met cocktails en rum cola vanaf ons balkon in het hostel genoten van de feestende locals.

Lekker in de watten

Maandag leek het ons goed om na 3 dagen volop wandelen en klimmen eens heerlijk te ontspannen. We hebben in koffietentjes onze blog geschreven en het nieuwe filmpje gemaakt. Vervolgens hebben we genoten van een full body massage. Dat kost hier helemaal niets. Voor 6,50 euro word je een uur gemasseerd. Daar kan je jezelf nog eens voor in de watten leggen! Morgen zetten we koers richting de pacific kust. We ruilen het koele bergklimaat in voor tropische temperaturen. Zee en zonneschijn, dat wordt een unieke kerst!

AUTHOR

Marieke

All stories by: Marieke
1 comment
  • carolijn
    REPLY

    HOi Marieke,

    Wat een leuk verslag, zeker het stukje over de locals! Ik krijg er helemaal zin in! Hoe ben je zo aan de gids Marlon gekomen?

    Groetjes,

    Carolijn

Leave a Reply

Your email address will not be published.