Nicaragua I: San Juan del Sur, Isla de Ometepe en Granada

  • 0

Nicaragua

Onze eerste bestemming in Nicaragua is San Juan Del Sur, een badplaats aan de pacific kust nabij de grens met Costa Rica. Het dorpje is onder backpackers populair dankzij de uitstekende, nabijgelegen surfspots. Maar het dorpje heeft meer te bieden. Er wordt volop gefeest. Vooral op zondag tijdens Sunday Funday. Een poolparty en als afsluiter een kroegentocht langs het strand. En dit is de plek waar we Rianne gaan zien! Ze is vandaag aangekomen in de hoofdstad Managua, en reist morgen naar ons toe. We hebben een uitstekend hostel gevonden op rol afstand van het strand. Het dorpje zelf is klein maar wel schattig. Er zitten volop leuke tentjes en vooral aan het strand hangt een chille sfeer. De volgende ochtend hebben we uitgebreid inkopen gedaan op de markt om een uitgebreide lunch te bereiden. Vanaf een uurtje of 12 uur zijn we in een koffie tentje gaan zitten waar we uitstekend zicht hadden op de chickenbussen die vanuit Rivas in San Juan Del Sur arriveerden. We hebben 3 bussen bekeken, geen Rianne. Om half 2 kwam er weer een bus, en ja hoor. Rianne moet zich meer dan welkom hebben gevoeld toen wij zo vrolijk met de go pro in de hand om de bus stonden te springen. Ze had die ochtend een karig ontbijt gehad, dus dat kwam top uit. We hebben een heerlijke dag gehad en volop bijgepraat. Hoewel Rianne een jetlag had, hield ze zich na de coctails op het strand nog goed staande. Dat vonden we een goede reden om maar gelijk surflessen te boeken voor de volgende dag.

Sunday Surfday

We verkozen surfen boven een hele dag partyen. We hadden namelijk van het thuisfront van huize Van Soest een sinterklaascadeautje gekregen om met elkaar een leuke activiteit te ondernemen. In de ochtend vertrokken we met de jeep naar onze surfspot. Met de surfshirts aan leken we op echte pro’s. Alleen verraadden onze enorme surfboarden dat we alledrie pas enkele keren eerder hebben gesurfd. Er was bijna niemand te bekennen in het water. Ideaal, surfen op sunday funday. Alledrie stonden we gelijk bij de eerste golf op ons board. Mooi, nog niets verleerd! Al snel bedacht de zee dat we wel wat meer uitdaging konden gebruiken. De beginnersgolven verdwenen en al snel zagen we alleen nog maar ervaren surfers om ons heen. Het leek wel een achtbaan hoe we af en toe over die golven heen klapten. Het werd er vooral voor de instructeur niet makkelijker op. Hij kon niet meer staan door de hoge golven dus het kostte hem veel kracht om ons een zetje te geven. Tijdens de break hebben we hem getrakteerd op een bananensmoothie. Hij kon wel wat suikers gebruiken. Rond een uurtje of 12 was onze surfles voorbij. Het was weer een toffe ervaring. Met rode ogen van het zoute water gingen we weer terug naar San Juan.

Extra workout

Na de uitgebreide lunch hadden Marieke en Rianne al wel weer zin in een goede workout. Het regende inmiddels volop, dus het leek ons een uitstekend moment voor een binnenactiviteit. Gehuld in sportoutfit gingen we met enthousiasme naar de sportschool. Helaas pindakaas, sportschool gesloten. Op sunday funday wordt er gefeest, niet gesport. Plan B, een yoga klasje volgen bij een andere sportschool. Geen lessen in de middag. Gemotiveerd als we waren bedachten we plan C, sporten in de speeltuin. Toen we ons aan het opdrukken waren bij een klimrek kwam er een boze bewaker. We konden uit zijn drukke gepraat in het spaans en zijn boze gezicht afleiden dat de speeltuin voor kleine kinderen bedoeld is. Wij waren te groot en te oud, dus verboden toegang. Toen hebben we onze schouders opgehaald, en zijn door de regen gaan hardlopen. De locals keken vol verbazing naar ons. Dit is hier niet heel gebruikelijk blijkt wel. De verbruikte energie hebben we weer dubbel en dwars aangevuld met een goed diner. Die avond hebben we onze eigen sunday funday gevierd met kaarten en rode wijn. We sliepen als roosjes.

Op naar Isla de Ometepe

In de ochtend vertrokken we van San Juan del Sur naar Isla de Ometepe. Dit is een eiland gelegen in het grootste meer van central-america. Op het eiland staan twee grote vulkanen. Deze twee jongens zijn al vanaf het vasteland zichtbaar. Na de boottocht van 1,5 uur kwamen we aan in Mayogalpa. Dit is de plek waar we verblijven en ideaal om het eiland te verkennen. We hebben gelijk een tuctuc driver aan de haak geslagen die ons een middagje rond wilde rijden naar een aantal highlights. Onze eerste stop was Chaco Verde, een natuurreservaat waar we hebben gewandeld en in de vlinder- en vogeltuin de meest kleurrijke beestjes gespot. We dachten dat een vlindertuin meer geschikt was voor een groep bejaarden. Dit sceptische vooroordeel is die middag definitief ontkracht. We hebben ons verbaasd over de schoonheid van de vele soorten vlinders. Er was zelfs 1 vlinder die steeds op onze hand kwam zitten en uitgebreid poseerde voor onze camera. We voelden ons vereerd. De tijd van de vlinder is bijzonder kostbaar. De levensduur bedraagt slechts twee weken, dus voortplanting is een belangrijke taak.

Na onze wandeltocht door park Choco Verde zijn we naar Jesus Maria gereden. Ons is verteld dat dit een van de beste plekken is om te genieten van de zonsondergang. Het punt steekt uit in het water alsof het een pier is. Daarom kun je helemaal om je heen kijken zonder ergens belemmerd te worden in je uitzicht. Voor ons zagen we het meer, de horizon met bergen en de prachtige zonsondergang. Achter ons kleurde de vulkaan Concepcion mooi mee. Deze vulkaan heeft precies het uiterlijk wat je je bij een vulkaan voorsteld. Perfect symetrisch, rotsachtig en overdag zie je de rookpluimen uit de crater komen. De vulkaan is namelijk nog steeds actief! Zijn broertje, de vulkaan Maderas, staat aan de andere kant van het eiland. Het uiterlijk van de Maderas is heel anders. Deze vulkaan is begroeid met regenwoud en cloud forest. Bovenop de vulkaan schijnt een meer te zijn waar je in kunt zwemmen. De temperatuur is zo hoog op dit eiland dat we hebben besloten dat we de klimtochten naar boven voor gezien houden. 8 tot 12 uur klimmen vonden we wat veel van het goede. Nicaragua heeft nog meer vulkanen die we kunnen beklimmen.

Rond crossen op het eiland

De volgende dag hebben we een moter en scooter gehuurd. De ideale manier om het eiland te verkennen. Uniek om dit in midden-amerika te kunnen doen. Hoewel het in Azie heel gebruikelijk is om per scooter een land te verkennen, is Isla de Ometepe een van de weinige plaatsen in central-america waar dit kan. Het eiland is behoorlijk groot, met gemak leg je op een dag 70 km af. Dan heb je pas een kant van het eiland gezien. Een deel van de wegen is moeilijk begaanbaar. We zijn naar de ingang van de waterval gereden via een prachtige route. Tijdens het rijden duiken steeds de vulkanen op tussen het landschap. Het eiland is groen en voelt puur aan.

De klimtocht naar de waterval duurde zo’n anderhalf uur. We hoorden continue aapjes maar het lukte niet om ze te spotten. We hadden geen idee hoe de waterval eruit zou zien, dus waren bang een mini-straaltje aan te treffen waarmee we onmogelijk het zweet van onze lijfjes konden spoelen. Maar…we werden niet teleurgesteld. Het was een prachtige waterval in een groene omgeving waar we uitstekend konden afkoelen.

Bij de weg naar beneden lieten de kleine, zwarte aapjes zich zien. Bizar hoe ze in staat zijn om zoveel geluid uit hun kleine keeltjes te laten komen. Hoewel er relatief veel toeristen naar dit eiland gaan, merk je daar weinig van. De accomodaties zijn verspreid over het hele eiland. Erg populair is een verblijf op een van de fincas. Dat zijn ecologische, geheel zelfvoorzienende farms. De accomodaties zijn daar eenvoudig. Een toilet met een houten plank met een gat erin en een emmer met zand ernaast. Alles wat wordt geserveerd in het restaurant is verbouwd op eigen grond. Deze fincas zijn vooral in trek bij de diehard backpackers met rasta haar. Als blingpackers voelden we ons toch meer aangetrokken tot een gewoon hostel. We hebben die avond uitgebreid gekookt en gechild op de schommelstoelen in ons hostel. Jammer dat een schommelstoel niet in onze backpack past, anders hadden we die allang als souvenir meegenomen.

Het rondcrossen was ons zo goed bevallen, dat we de volgende ochtend opnieuw scooters hebben gehuurd. We hebben weer een nieuwe route genomen en een kijkje genomen bij een zelfvoorzienende finca. Ver weggestopt in het bos aan een onverharde weg troffen we de ooit kleurrijke finca. De verf was behoorlijk afgebladderd. De finca had meer weg van een spookhuis, alleen de vrolijk gekleurde bloemen in de tuin lieten zien dat er nog voor ze wordt gezorgd. We hebben koffie gedronken van de zelfverbouwde koffiebonen en een rondleiding gehad. Via tripadvisor vonden we een top plek voor onze lunch. Een restaurantje waar alles zelf wordt gemaakt. Van volkorenbrood en tagliatelle tot pindakaas en honing. Het water loopt ons alweer in de mond als we terugdenken aan de lunch.

Na de lunch zijn we naar Ajo de Agua gereden. We werden verrast door een azuurblauw meer midden in het in het bos wat werkelijk aanvoelde als een waar paradijsje. Zo verfrissend om een duik te nemen in het kraakheldere water. Isla de Ometepe heeft wat betoverends. Er zijn zoveel activiteiten te doen op dit eiland. Je kunt je hart ophalen aan het beklimmen van een van de vulkanen, kayakken, paardrijden, chillen aan het strand of een meer, een wandeltocht, de waterval, een bezoek aan een van de fincas of per fiets, scooter, moter, quat of auto het eiland verkennen.

Granada here we are

Granada, de oudste koloniale stad van Nicaragua. De mooie kleurrijke gebouwen zijn perfect plaatje voor een ansichtkaartje naar huis. We zijn er op een typische blingpacker manier gekomen vanaf Isla de Ometepe. Niet met de chickenbus, maar met een taxi voor 7 euro per persoon voor een rit van 1,5 uur. Daarmee bespaarden we ons een urenlange tocht in verschillende chickenbussen waar je als slachtvoer op elkaar zit gepropt. Normaal zouden we dat gewoon gedaan hebben, je bent backpacker of niet. Maar nu wilde de taxi chauffeur zo ontzettend graag dat we een hele goede onderhandelingspositie hadden.

We waren dus lekker snel in Granada en hebben de hele middag rondgedwaald door de prachtige straten. We hebben coctails gedronken en kwamen in de avond op goed geluk aan in een straat tussen feestende locals. We hebben snacks gekocht van kleine straatstalletjes en zijn op een stoeprand gaan zitten. Heerlijk om zo het lokale leven te waarnemen. Mensen zoeken elkaar echt op. Waar in Nederland mensen de gordijnen sluiten en de voordeuren dicht zijn, loopt iedereen bij elkaar binnen en zitten ze met elkaar op de stoep voor elkaars huizen.

De volgende ochtend hebben we de lokale chickenbus genomen naar Mayasa. Al vanaf het moment dat we uit de bus stapten in Masaya voelden we het local gevoel. Masaya is heel anders dan Granada. Dit is een typisisch dorpje waar veel lokale handel wordt gedreven. De lokale markt was een drukte van jewelste. Alledrie genieten we ervan om er over heen te lopen en de sfeer te proeven. Vervolgens zijn we naar een overdekte markt gelopen. Op deze plek komen dagelijks veel toeristen die met een tour mee gaan. Bewust hebben wij ervoor gekozen om op eigen gelegenheid te gaan zodat we het echte locale gevoel ook konden proeven. Op de overdekte markt zijn allerlei souvenirs te vinden. Je kan er met gemak voor de komende jaren cadeaus inslaan voor verjaardagen en kerst. Wij hadden een ander doel. Hangmatten! Nu we in Colombia en Panama meerdere nachten hebben doorgebracht in een hangmat willen we ze ook graag hebben. Uiteindelijk hebben we een goede deal gemaakt en 2 hangmatten gekocht.

Daarna zijn we door het dorpje gaan wandelen. We ons super vermaakt. Masaya is super kleurrijk en levendig. We zijn naar de waterkant gelopen van waar we mooi uitzicht hadden over het meer en de vulkanen in de omgeving. Toen hebben we een taxi genomen naar een oud fort. We hadden er lage verwachtingen bij, maar die zijn ruimschoots overtroffen. Het fort staat op een heuvel en bood ons daarmee een weids uitzicht. We kregen een rondleiding door het fort. Hoewel de rondleiding in het spaans was begrepen we er relatief veel van. We werden met een zaklamp door de pikdonkere gangen geleid. We zagen allemaal gevangenissen waar in de meest erbarmelijke omstandigheden gevangenen hutje mutje op elkaar werden gepropt. We zagen allemaal bloedplassen op de muren waar gevangenen zijn geliquideerd. Het was een indrukwekkende rondleiding. De rondvliegende vleermuizen boven ons hoofd maakten dit gevoel des te sterker.

Laguna de Apoyo

De dag erna was het zaterdag. Weekend! In alle eerlijkheid merken wij geen verschil tussen doordeweekse dagen en weekenden, maar de zaterdag vonden we een goede reden om lekker te relaxen. We zijn naar Laguno de Apyo gegaan, een groot meer dat ligt ingesloten tussen de heuvels. We hebben een dagpas gekocht bij een hotel, waarmee we de hele dag gebruik mochten maken van alle faciliteiten. Ligbedden, kayaks, vlotten in het water en allerlei spellen. Het was heel rustig dus we konden doen waar we zin in hadden. Wouderick en Rianne hebben samen gewerkt aan de montage van alle filmpjes die we met de go pro hebben geschoten. Het resultaat mag er zijn. check het filmpje onder “videos”.

AUTHOR

Marieke

All stories by: Marieke

Leave a Reply

Your email address will not be published.