Panama II & Costa Rica: Hiken en eilandhoppen in Panama en het pure leven in Costa Rica

  • 0

Panama-Stad

In onze vorige blog hebben we de prachtige highlight van Panama, de San Blas eilanden, beschreven. Maar het land heeft nog meer te bieden dan bountystranden, azuurblauwe zee en kokosnoten. Panama-stad is een moderne stad met wolkenkrabbers en een historisch centrum met oude bouwwerken. Ongeveer de helft van de bouwwerken in het oude centrum is gerenoveerd en ziet er prachtig uit. De gerenoveerde gebouwen staan in schril contrast van de vervallen panden, die met smacht wachten op renovatie. Juist dit contrast maakt het oude centrum, Cabo de Vieja, heel bijzonder. Hier is geen sprake van een Disneyland sfeer waar alles tot in de puntjes is  afgestemd op de toeristen en hun fotocamera’s. De wijk is juist door dit contrast puur en laat een eerlijk beeld zien hoe hier nog voor de renovaties veel sprake was van criminaliteit  en achterstand.

Nattigheid door orkaan Otto

Het zal voor niemand onbekend zijn dat Panama bekend staat om het Panama-kanaal. Dagelijks varen hier enorme vrachtschepen en het kanaal is economisch van belangrijke betekenis. In Panama-stad wonen relatief veel expats. Delen van de stad voelen daardoor wat Amerikaans aan. Wij hebben 3 nachten in Panama-stad geslapen en hadden graag uren door de stad willen slenteren, naar het Panama kanaal willen gaan met de nabijgelegen jungle en naar het metropolitan park met uitzicht op de stad. Helaas stak orkaan Otto daar een stokje voor. We konden per dag zo’n 3 uur op eigen gelegenheid naar buiten. De rest van de tijd moesten we gebruik maken van taxis en onze tijd spenderen in prachtige koffietentjes, de enorme vismarkt met restaurants en een enorm shoppingcenter. De stortbuien gingen dag en nacht vrijwel onophoudelijk door. We wisten niet wat we zagen!

Koers naar Boquete

Na Panama-stad hebben we een ruim 9 uur durende busreis gehad richten het westen, met als besteming Boquete. Een plaatsnaam in Panama die herinnerd aan het ongeval van de twee Nederlandse meiden Kris en Lisanne. Zij zijn 2 jaar geleden in de jungle van Boquete omgekomen. Boquete is een schattig dorpje in de bergen en wordt omgeven door dichtbegroeide jungle. De plek is niet alleen geliefd bij toeristen, ook Amerikaanse gepensioneerden komen hier graag. Boquete is in Amerika uitgeroepen als een van de vier beste plekken ter wereld om van je oude dag te genieten en waar je heel oud kunt worden.

Aan bed gekluisterd

We kwamen in de avond aan en hebben een heerlijk hostel gevonden met eigen keuken. Van die gelegenheid hebben  we gelijk gebruikgemaakt om heerlijk te koken. De dag erna was Marieke ziek, je weet nooit waarvan, maar we verdenken de lunch die we tijdens de busstop ophebben. Ziek zijn tijdens reizen hoort er bij, maar leuk is anders. Gelukkig was het wel een perfecte dag om ziek te zijn want het heeft die dag onophoudelijk gestortregent. Vandaag of morgen zal orkaan Otto Costa Rica en Nicaragua bereiken aan de Carribische kust. Hopenlijk wordt er niet te veel schade aangericht. Daarna kunnnen we verwachten dat de extreme regenbuien in Panama over zijn.

Gevaren van de jungle

Die avond hebben we de aflevering teruggekeken van het programma Break Free over Kris en Lisanne. Morgen willen we namelijk de El Pianista beklimmen. Dat is precies dezelfde hike in de jungle van Boquete als waar de meiden zijn omgekomen. Na het zien van het programma en onze uigebreide research hadden we een behoorlijke indruk gekregen. De Lonely Planet, de reisbijbel onder backpackers, zegt over de El Pianista dat het een aangename dag hike tocht is die je prima op eigen gelegenheid kunt doen. Nergens staat vermeldt dat het een wandeling naar de top is en je dan weer via dezelfde weg terug moet keren. De kans is groot dat door het ontbreken van die informatie Kris en Lisanne dachten dat ze na het bereiken van de top door moesten lopen via een ander pad naar beneden. Ze wisten niet dat ze in nog moeilijker begaanbare jungle kwamen op een pad waar het drie dagen lopen is voordat je uiteindelijk uitkomt bij de kust. Het vinden van deze informatie deed ons des te meer beseffen hoe dit ook ons en andere backpackers zou kunnen overkomen.

Trekking naar de El Pianista

De volgende dag voelden we ons beide gezond en zijn we naar de El Pianista gegaan. Eenmaal aangekomen bij de ingang herkenden we al verschillende dingen van de aflevering van Break Free. De eerste twee kilometer was door een landschap dat bjjna Zwitsers aanvoelde, met om ons heen de bergen, koeien en de rivier. Het pad leidde ons steeds verder omhoog tot we uitkwamen bij de jungle. Het pad werd steiler en vooral glibberig vanwege de hevige regenval afgelopen dagen. Al snel was de jungle om ons heen enorm dichtbegroeid. De jungle heeft iets mysterieus. Vele tinten groen, de geluiden van dieren, de onbegaanbaarheid en de mist. Sommige stukken van het pad waren erg smal, glad en steil. Op een gegeven moment kwamen we een oudere man tegen met een hond. Uberhaupt de enige persoon die we tijdens de tocht zijn tegengekomen. We maakten een praatje met hem. Hij bleek in de jungle te wonen en nodigde ons uit in zijn huis. Hij toonde ons allerlei planten en vertelde in het spaans met gebaren waar ze voor dienden, zoals tegen verkoudheid en hoofdpijn. Toen we vertelden dat we uit Nederland komen en Marieke haar leeftijd vertelde liep de man naar zijn huis en haalde een pamflet tevoorschijn met de vermiste Kris en Lisanne. Hij begon druk te praten. Hoewel we niet alles letterlijk konden verstaan werd ons duidelijk dat ze het ongeval veel indruk heeft gemaakt op de bevolking in de jungle. Toeristen zijn zich totaal niet bewust van de gevaren en lopen vrolijk rond te stappen en maken ondertussen fotos. Daardoor kiezen ze gemakkelijk het verkeerde pad en hebben later geen enkel idee waar ze vandaan kwamen of waar ze naar toe moeten. Zeker in een jungle waar alles dicht begroeid is en op elkaar lijkt. De man was heel hulpvaardig en legde ons voor de zekerheid uit hoe we moesten lopen en dat we na het bereiken van de top weer hetzelfde pad terug moesten nemen. Nadat we afscheid namen van de man en ons pad vervolgden begon het al snel behoorlijk te regenen. Het pad werd steeds modderiger en we besloten niet verder te kilimmen. We hebben de top dus niet bereikt door de regen, maar we nemen geen onnodige risicos. Ondanks dat was het een prachtige tocht. Nog niet eerder hadden we zulke dicht begroeide jungle gezien. Ook waren we ons meer dan ooit bewust van de eventuele gevaren, wat goed is om bij stil te staan.

Jungle geluiden in de slaapkamer

Die nacht hadden we in theorie als roosjes kunnen slapen, ware het niet dat onze nieuwe ‘buurman’, de Amerikaan in de kamer naast ons, zo enorm snurkte dat wij er snachts van wakker werden. Zelfs met onze oordoppen in was zijn gesnurk bijzonder goed te volgen. Logisch dat deze man reist zonder gezelschap. Geen mens die het een nacht houdt in die oerwoudggeluiden. De volgende ochtend namen we het openbaar vervoer met als eindbestemming de eilanden van Bocas del Toro in de Carribische zee. Deze archipel is een van de meest toeristische bestemmingen van Panama. We hadden er veel goede verhalen over gehoord dus wilden er graag een kijkje nemen.

Fietsen op Bocas del Toro

Toen we met de watertaxi aankwamen op het hoofdeiland van Bocas del Toro, Isla Colon, werd ons al snel duidelijk wat reizigers aantrekt tot deze eilanden. Prachtige, houten fel gekleurde gebouwen aan het blauwe water. We hebben ervoor gekozen om te verblijven op het hoofdeiland en willen vanaf daar dagtochten toen naar de andere eilanden van de archipel.  Na aankomst in ons hostel hebben we fietsen gehuurd om het eiland te verkennen. Stiekem is Isla Colon behoorlijk groot en fiets je zeker niet zomaar naar de andere kant. In het midden van het eiland ligt de jungle. Op de fiets zagen we aan de ene kant van ons de zee en de andere eilanden van de archipel en aan de andere kant de jungle. Een prachtig plaatje!

Eilandhoppen

De volgende ochtend verhuisden we van hostel en kwamen we terecht in een heerlijk ruim plekje met chille fauteuils en hangmatten op de veranda voor onze kamer. We zijn met de water taxi naar een ander eiland gegaan, Isla Carenero. We hadden niet zo’n zin om op het strand te gaan liggen, dat hebben we überhaupt nog amper gedaan. We komen op zulke mooie plekken, dan is het jammer om met je ogen dicht op het strand te gaan liggen, terwijl er zoveel moois te ontdekken is. We zijn gaan wandelen langs de mangroves en uiteindelijk op een prachtige klif gaan zitten waar de golven tegen op spatten. We hebben de middag afgesloten op een terras boven de zee met de lekkerste Pina Coladas. Savonds hebben we uitgebreid gekookt en gechild op de veranda bij ons hostel. In de avonden maakt de wind de temperaturen heel aangenaam.

De dag erna stonden we vroeg op voor een dagje eiland hoppen. We hadden een tour geboekt en vertrokken met een boot naar de mooiste plekjes van de archipel. We hebben een groep springende dolfijnen gespot, het Hollywood van Bocas del Toro met een baai vol met zeesterren, luiaards in een dichtbegroeide mangrove en felgekleurde papegaaien die uitgebreid poseerden voor onze camera. Verder hebben we tijdens het snorkelen gekleurd koraal gespot en gerelaxed op een strand van een klein eiland dat in z’n geheel een beschermd natuurgebied is. We kwamen de dag prima door! Een mooie afsluiter van Panama, want morgen vertrekken we naar Costa Rica!

Chau Panama,  hola Costa Rica

Om kwart over 7 vertrokken we om per boot, taxi en bus naar de grensovergang met Costa Rica te reizen. Dat verliep allemaal heel gesmeerd. In Costa Rica kregen we een uurtje cadeau, het is hier een uur vroeger dan in Panama. We stapten weer in een bus en kwamen uiteindelijk na in totaal 9,5 uur reizen aan in San Jose, de hoofdstad van Costa Rica. Idioot of niet, maar we wilden er nog 5 uur reizen aan vastplakken door naar Monteverde. Helaas reden er geen bussen meer dus moesten we overnachten in San Jose. We zullen maar kort in Costa Rica verblijven. En daar hebben we een goede reden voor! 2 december komt Rianne, het tweelingzusje van Marieke, naar Nicaragua. Voorafgaand aan onze reis hadden we met z’n drieën bedacht dat het ons super leuk leek als Rianne een stuk zou meereizen. We wilden in Costa Rica het liefst naar park Tortuguero aan de Carribische kust. Na veel research leek ons dat een super toffe plek om heen te gaan en vooral ook nog niet zo toeristisch. Helaas is het park door de orkaan onbegaanbaar. Daarom gaan we naar Monteverde, dat ligt iniedergeval al mooi op de route richting Nicaragua.

Modder in Monteverde

De volgende ochtend vertrokken we om 5.45 uur naar het busstation. Tijdens de busreis kwam de bus in de bergen vast te zitten in de modder. Het is wel even verontrustend als je niet ver naast je de afgrond ziet en een bulldozer de bus al slippend aan een kabel uit de modder trekt. Maar de kabel brak gelukkig niet en we konden weer door. Om half 12 kwamen we aan in het bergdorpje Santa Elena in het gebied Monteverde. In de middag zijn we gaan hiken naar cerro amigos. De weg omhoog was heel stijl en regelmatig glibberden we weg. Toen het begon te regenen werd het onmogelijk verder omhoog te lopen. We hadden echt een slee mee moeten nemen, het was echt een ideaal pad om super snel vanaf te glijden. Maar we hadden geen slee. Dus wij deden onze uiterste best om op de weg terug het glijden zoveel mogelijk te voorkomen. We zijn verder gaan wandelen naar een kaasfabriek en een chocoladefabriek. Het is een prachtige omgeving met mooie uitzichten over het berglandschap.

Cloud Forest Santa Elena

De dag erna stond een bezoek aan een Cloud Forest op ons programma. Verreweg de meeste toeristen gaan naar het Monteverde Cloud Forest. Wij wisten na enig research dat Santa Elena Cloud Forest vrijwel hetzelfde eruit ziet, alleen jaarlijks geen 200.000 maar 20.000 toeristen ontvangt. Als we bij een bezoek aan een natuurpark meer cameras en birkemstocks zien in plaats van watervallen en vogels dan is de lol er snel vanaf. De keuze was gemaakt, we gingen naar Santa Elena Cloud Forest. Het park zelf is prachtig en heeft een ruim aanbod van wandelpaden. Wij kozen voor het pad met de grootste af te leggen afstand, die bleek, in tegenstelling tot de korte wandelpaden, niet verhard te zijn. Dus al snel was het weer als vanouds avontuurlijk en probeerden we de modder baden zoveel mogelijk te ontwijken. De tocht was erg mooi en vooral knalgroen. En om zo knalgroen te blijven is er behoorlijk wat regen nodig. En dat valt er! Gelukkig hebben wij alleen miezerregen gehad.

We hebben geen spectaculaire dodelijke beesten gespot. Wel zat het park vol met vrolijk fluitende gekleurde vogels. Kortom, een prachtig park waar je je hart kunt ophalen aan de wonderschone natuur, zonder ook maar ergens afval in de berm aan te treffen.

Tarzan en Jane gaan de boom in

Omdat de temperaturen hier heel aangenaam zijn hadden we de dag erna weer zin om er op uit te trekken. We hebben de hele dag gewandeld in de omgeving. Een toffe highlight van die dag was een enorme boom waar we binnen in de stam konden gaan staan en toen via takken omhoog kon klauteren naar de top. Met deze uitleg klinkt het als een voor toeristen gemaakte attractie, maar niets is minder waar. Geen enkel bordje langs de weg of bij de boom verklapt de aanwezigheid van deze bijzondere boom. We hebben dus best moeten zoeken om de boom te vinden en langs de weg de richting gevraagd aan locals. De kautertocht in de boom was een hele ervaring opzich. Je hebt geen idee dat die boom zo hoog is, tot je boven bent en je hoofd naar buiten steekt. Dan voel je aan je bibberende knieeen dat het best hoog is daar tussen de bladeren.

Chris Zegers komt langs

De volgende ochtend zijn we vroeg opgestaan om met het openbaar vervoer naar Nicaragua te reizen. Toen we na onze eerste bus werden gedropt op een afslag aan de highway stond ineens Chris Zegers met de cameraploeg voor onze neus. Ze waren in een huurauto en hadden precies de plek waar wij stonden uitgekozen om een aantal shots te nemen. Chris had in eerste instantie Wouderick aangezien voor een local en had zich afgevraagd: ‘Sinds wanneer liften de locals in Costa Rica ook langs de weg?’. Woudericks huid kleurt inmiddels aardig mee met die van de lokale bevolking.

Pura Vida, het pure leven in Costa Rica

Pura Vida, het pure leven, de levensstijl die in het DNA zit van de Rico’s. Want naast de prachtige natuur kan Costa Rica trots zijn op het feit dat het land al ruim 60 jaar geen leger nodig heeft gehad. En daarom geen leger heeft. Er is relatief weinig armoede en Costa Rica kent politieke stabiliteit. We hebben maar een fractie van dit mooie land gezien, maar de kalmte en de vriendelijke, eerlijke mensen voelden aangenaam! Wat ons betreft is Costa Rica dé bestemming voor avontuurlijke gezinnen en (bijna) gepensioneerden. Alles is goed geregeld voor toeristen en met een ruimer budget huur je zelf een auto om in alle comfort het land te doorkruisen. Ook backpackers kunnen hun hart er ophalen. Wel moet je, net als in Panama, wel rekening houden met relatief hoge prijzen. In Panama en Costa Rica kostte een tweepersoonskamer met eigen badkamer in een hostel ons gemiddeld 30 a 35 euro per nacht. Een lunch of diner in een lokaal restaurant kost tussen de 7 en 12 euro per persoon exclusief drinken. In Colombia lagen de prijzen soms zelfs de helft lager. Geen reden om deze landen over te slaan, maar handig om in gedachten mee te nemen als je je dagbudget bepaald.

Op naar Nicaragua

Op 2 december vertrokken we om 05.45uur van ons hostel om 8,5uur later aan te komen in San Juan del Sur, Nicaragua. Morgen ontvangen we hier hoog bezoek. Rianne komt hoogstpersoonlijk naar ons! yeahhh…

AUTHOR

Marieke

All stories by: Marieke
1 comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.