Colombia V & Panama I: Zweten in Tayrona National park, feesten in kleurrijk Cartagena en de magische schoonheid van de San Blas eilanden

  • 0

Weer een nieuwe blog vol met zomerse verhalen!

Op dit moment zitten we in een gezellig koffietentje om deze blog te tikken. Eigenlijk werkt het schrijven van een blog therapeutisch. Niet dat er een medische aanleiding was, maar je beleefd alles opnieuw. En dus heb je dubbel plezier. Ook helpt het om te nuanceren, want je bent ook weleens een keer chagrijnig. Bij het typen van een blog denk je er aan terug en concludeer je dat het allemaal wel meevalt. Want veel reden om hier chagrijnig te zijn heb je niet. Het is alleen moeilijk warm aan de Carribische kust in Colombia en dan verlang je soms even naar de winterse temperaturen in Nederland. Maar als we op social media jullie fotos zien met dikke sjaals en winterjassen zijn we snel genezen. Wij zijn sochtends in een paar minuten aangekleed, badkleding, een shortje, hempje en slippers. Dat is wel wat anders dan 4 lagen plus een dikke sjaal en een muts. Gemak dient de mens zullen we maar zeggen.

Aapjes spotten in Tayrona National Park

Onze vorige blog zijn we geeindigd met het tuben in backpackershotspot Palomino. Vanaf daar zijn we naar Santa Marta afgereisd. Dit is de ideale plek om te verblijven voor een dagtrip naar Tayrona National Park. Dit is het populairste national park van Colombia en bestaat uit een jungle vol met allemaal soorten aapjes, grote bruine rotsstenen, mooie baaien en de zee. We hebben 14 km gelopen die dag. Elke trekking is weer zwaar. Deze niet vanwege hoogte meters maar vooral vanwege de warmte. Zelfs onze armen waren drijfnat van het zweet. Het was nog eens extra warm omdat we een dikke laag zonnebrand met daaroverheen jungle muggenspray op onze huid hadden gesmeerd. Je krijgt het gevoel alsof je in een regenpak een hike aan het doen bent met een temperatuur van plus 30 graden, je huid krijgt geen schijn van kans om te ademen. Maar Colombia blijft haar beloftes waarmaken. Een prachtig park, goed onderhouden en ditmaal ook nog eens met goed aangegeven wandelroutes. Onderweg hebben we super veel soorten aapjes gezien. Net voordat je een foto maakt springen ze weg. Hebben ze vast op geoefend. Eigenlijk echt bizar als je bedenkt wat Colombia allemaal te bieden heeft. Volgens ons kan je hier voor vrijwel alles terecht, hiken door het Andes, extreme sporten, jungle, stranden, regenwoud, archeologische vondsten, koloniale steden, dieren en dan vooral vogels, roze dolfijnen, piranhas, aapjes, walvissen en kaaimannen.

Verder hebben we Santa Marta vooral benut wat betreft goede restaurants. Inmiddels zijn we het Colombiaanse eten een beetje zat dus eten we elke dag in wat duurdere restaurants. Duurder is natuurlijk nog steeds relatief, nu ben je zo’n 7 euro kwijt per persoon voor een avondmaaltijd. Liever goed eten dat gezond is dan na je vakantie op rantsoen en veel sporten om al het frituurvet er weer af te trainen;-).

Feesten in Cartagena

Na Santa Marta zijn we naar Cartagena gereisd. De koloniale parel aan de Carribische zee. Veel donkere mensen van Afrikaanse afkomst, prachtige gekleurde bouwwerken en een mooi historisch centrum met een oud fort. Timing is alles. Bleek dat precies op het moment dat wij er zijn de belangrijkste feesten van het jaar worden gevierd, de onafhankelijkheid van Cartagena van de Spanjaarden. En dat wordt nogal uitbundig gevierd. Het heeft grote overeenkomsten met carnaval. Overal in de stad is muziek, zijn er optochten met praalwagens en prachtig verklede mensen. Een van de hoogtepunten is de miss verkiezing. Wij hebben ons in de drukke menigte gemengt om de optocht van dichtbij mee te maken. We hebben ons echt, niet overdreven, urenlang verbaasd. De muziek stond zo hard dat wij oprecht onze oordoppen van de ipod in hebben gedaan ter bescherming. Ook spuit iedereen elkaar onder met een soort sop, wordt er gekleurde poeder gegooid en als vriendendienst gooien ze ook met water. Ook wordt er continue vuurwerk gegooid, de veilige variant waar je gelukkig geen vingers en tenen van kunt verliezen. En hoe wild het er ook aan toe gaat, niemand wordt boos op elkaar. Het hoort bij het feest. Wij als arme toeschouwers konden niet ontkomen.

We zaten helemaal onder het sop en de poeder. De foto op instagram en facebook zegt genoeg. We zitten, samen met een stel locals, in een opening van de stadsmuur en zijn een seconde voor de foto helemaal onder het sop gespoten. Wie goed kijkt ziet de oordoppen in onze oren. Die hebben onze arme trommelvliezen gespaard. Wat een feest, ongelofelijk!

Prive strand in Playa Blanca

De dag erna zijn we met een tour naar een prive strand in Playa Blanca gegaan. Wat een mazzel dat we voor de prive optie hadden gekozen. Het strand van Playa Blanca zag namelijk zwart van de locals. Daar je handdoek tussen wurmen was best een uitdaging geweest, nu hadden we ons eigen ligbedje. Lekker lamballen met een boek erbij. Ook wel een keer lekker. Die avond hebben we veel rondgelopen door de prachtige oude binnenstad van Cartagena. Veel vrouwen in deze stad zijn savonds helemaal opgetut. Ze dragen prachtige, zwierige jurken en hebben moeite gestopt in haar en make-up. We hebben op een terras genoten van de mooie mensen. Bovendien waren er goede optredens in de stad. Op veel plekken showden dansers hun moves, een mix van Afrikaans en Latino stijl. Die heupen zijn zo soepel, je gelooft je ogen niet. Onze heupen zijn vast door het koude klimaat in ons geboorteland zo stijf geworden, in Nederland kun je een beetje springen en hossen wat dan vaak al best uitbundig is.

Die dag erna hebben we de moderne kant van Cartagena bezocht en zijn we uiteindelijk op luxe ligbedden aan het strand beland met een heerlijle vissalade met kreeft, krab, mosselen en garnalen.

Magische San Blas Eilanden – boot tour van Colombia naar Panama

De San Blas eilanden zijn een archipel van 357 eilanden voor de kust van Panama die worden bewoond door de inheemse Kuna indianen. Je hoeft maar twee minuten te googlen naar de San Blas eilanden en je begrijpt waarom wij al enkele maanden over deze eilanden dromen. Helder, azuurblauw water, witte stranden en kleine eilanden met palmbomen. Een meerdaagse boottocht door de archipel is een fantastische optie om de grens over te steken van Colombia naar Panama. Want wist je dat die grens vrijwel onmogelijk via land overgestoken kan worden? Hoewel de landen elkaar grenzen maakt de Darien Gap de oversteek over land onmogelijk. Er zijn namelijk geen wegen! De Darien Gap is een van de meest onontdekte en gevaarlijkste jungles van de wereld. Het is dichtbegroeid en trekt bepaalde mensen aan die je liever niet tegen komt, zoals guerilla groepen en drugssmokkelaars. De enige opties om de grens over te steken is dus per vliegtuig of per boot. Beide zijn heel prijzig. Daarom hebben wij besloten het dan ook maar gelijk goed te doen, en dus de prachtige San Blas eilanden te bezoeken. De meeste toeristen kiezen ervoor om dit per zeilboot te doen tussen Cartagena en Panama. We hebben veel horrorverhalen gehoord over ruige zee, 20 uur zeeziekte, dronken kapiteinen en piepkleine zeilboten. Dat sprak ons niet echt aan. Met geluk kwamen we bij een veel aantrekkelijkere optie, met speedboten door de San Blas archipel waar je niet op de boot, maar op de eilanden zelf slaapt. Je zit in 4 dagen in totaal maximaal 8 uur op de boot en brengt dus het grootste deel van de tijd door op de eilanden. Je vertrekt niet vanaf Cartagena, maar vanaf Sapzurro. Een heel klein dorpje in Colombia aan de Carribische kust dat het meest dicht nabij Panama is gelegen. En om uberhaupt al in dit dorpje te komen is niet makkelijk. Daarom moesten we 2 dagen voordat de tour zou beginnen al beginnen met onze reis van Cartagena naar Sapzurro. Het is niet mogelijk om er in 1 dag te komen. Maar gelukkig konden we de reis naar Sapzurro in leuk gezelschap maken.

Op 14 november stonden we om 7 uur klaar in de lobby van een hostel in Cartagena. Daar ontmoetten we zo’n 15 mensen waarmee we de tour gaan doen. Gezamenlijk zijn we via Monserrate naar Necocli gereisd. Daar kwamen we rond half 5 in de middag aan. Super leuk om alvast kennis met elkaar te maken. We hebben overnacht in Necocli. Wouderick en ik kregen om half 7 sochtends ontbijt op bed in ons hostel en zijn toen naar de haven gegaan. We zijn allemaal in de boot gestapt. Per boot is de enige manier om in de afgelegen dorpjes Capurgana en Sapzurro te komen. Eenmaal daar hebben we onze guides en de rest van de groep ontmoet. We zijn met 28 mensen en hebben 3 guides.

Na de briefing hebben we onze exit-stempel voor ons paspoort gehaald en het dorpje verkent. Toen zijn we opnieuw op de boot gestapt naar Sapzurro, onze laatste bestemming in Colombia. Dit rustige dorpje is prachtig gelegen aan de kraakheldere carribische zee en wordt omgeven door de jungle. Het is duidelijk dat niet veel verderop de dichtbegroeide Darien Gap de oversteek via land onmogelijk maakt. We hebben met de hele groep gegeten. Dit dorpje is zo afgelegen dat het heel normaal is dat de stroom uitvalt. We hebben de hele avond en nacht geen stroom gehad. Gelukkig hadden we al onze cameras en telefoons al opgeladen. Anders hadden we een probleem gehad want op de San Blas eilanden is het onmogelijk om iets op te laden.

Om 6 uur in de ochtend werden we wakker en hadden vanuit onze schuifpui op de kamer direct uitzicht op de zee en de laatste kleuren van de zonsopkomst. Wat een feest om zo wakker te worden. Na het gezamenlijke ontbijt hebben we onze grote backpacks goed ingepakt met vuilniszakken en helemaal dicht getaped. De komende dagen leven we uit onze daypack en moeten de vuilniszakken voorkomen dat alle kleding nat wordt op de boot. We vertrokken met 2 speedboten. Onder luid gejuich zijn we de grens met Panama over gevaren om vervolgens in Panama aan land te gaan. Onze guide had ons al gewaarschuwd, dit gaat een paar uur duren. We moesten allemaal onze backpacks en tassen naast elkaar leggen. Een drugshond heeft alles besnuffeld en geen drugs ontdekt. Onze guide had iedereen al op het hart gedrukt dat het in bezit zijn van drugs zwaar wordt aangepakt in Panama. Eerder is een deelnemer van deze tour betrapt op het bezit van drugs en is veroordeeld tot 2 jaar gevangenisstraf in Panama.

Twee uur later kregen we allemaal ons paspoort en kon de tour beginnen. De tour duurt 4 dagen en 3 nachten. Alle eilanden zijn in het bezit van de Kuna-indianen. Wil je een eiland kopen maar ben je geen Kuna? Dan heb je pech. Je zult met een Kuna moeten trouwen en pas je kinderen zullen een eiland kunnen kopen. Dit heeft als voordeel dat je nergens in de archipel commerciele hotels of resorts zult vinden. De meeste eilanden zijn onbewoond. Het eerste eiland waar we naar toe gingen was ook onbewoond, en door de huidige eigenaar ooit voor 50 dollar gekocht. Met de groep konden we genieten van een heerlijke lunch (Tamales), kokosnoten, drankjes en hebben we gevolleybald en gesnorkeld. Na enkele uren begon het te regenen en zaten we beteuterd te schuilen onder een overkapping. Van dat moment maakte onze guide Sharon, beter bekend als Captain Shazza, dankbaar gebruik. Hij toverde een grote fles rum tevoorschijn. Oprecht iedereen deed mee en al snel bekommerde niemand zich meer om de regen. De muziek stond aan, er werd volop gelachen en de sfeer was goed. De basis voor de komende dagen was gelegd.

Aan het einde van de middag vertrokken we naar het volgende eiland. Een eiland vol met huisjes gemaakt van riet. Op dit eiland is het grootste Kuna dorp van de archipel te vinden. In dit dorp is onze accomodatie. Wouderick en ik slapen in een hangmat op een kamer die we delen met een ander stel. Er zijn ook een aantal kamers met bedden, maar later bleek dat daar nogal grote muizen en ratten rondrenden. Toen waren we wel blij met de hangmat. De toiletten zijn een verhaal op zich. We gingen zo’n 50 jaar terug in de tijd. De toiletten zijn rieten huisjes boven de zee. De ‘pot’ is een houten plank met een gat erin. Doorspoelen is niet nodig, want alles valt rechtstreeks in de zee. Het is een hele belevenis, want het water is zo kraakhelder dat je tijdens je toilet moment alle vissen onder je ziet zwemmen. Je behoefte doen op een Kuna toilet betekent dus letterlijk de vissen voeren.

Onze guides namen ons mee voor een rondleiding door het Kuna dorp. De Kuna lieten hun traditionele dans aan ons zien. Ze lopen dagelijks in traditionele kleding. Dat is niet het enige wat deze bevolking onderscheidt. De Kuna hebben hun eigen taal, politiek, rechtssysteem en eigen ‘oudste’ die de beslissingen neemt. De Panamese regering bemoeid zich er niet mee.Slechts met wereld problematiek, zoals de opwarming van de aarde, betrekt de regering de Kuna. Ook heeft de regering zonnepanelen geregeld voor de Kuna waar een gezin voor 2 dollar per maand gebruik van mag maken. De hutjes van de Kuna zijn bijzonder primitief. Via een kleine ingang kom je in de donkere hut met meestal maximaal 3 kamers. Ze slapen in hangmatten en koken op vuur op de grond. Er ligt geen vloer, dus bij hevige regenval is er ook modder in de woningen zelf. Vol verbazing hebben we hier rondgelopen. De kinderen waren dolblij met onze komst en wilden graag op de foto of nodigden de mannen uit voor een potje voetbal.

Tijdens het avondeten bestaande uit octopus, mosselen met rijst en linzen kwam iemand met het steengoede idee om gedurende de tour Human Cluedo te spelen. Dit spel speel je meerdere dagen en iedereen heeft de opdracht om iemand op een bepaalde plaats met een bepaald wapen te vermoorden. Dat klinkt gek maar gaat als volgt. Je krijgt 3 briefjes. Op de eerste schrijf je je naam, op de tweede schrijf je een wapen en op de derde een plaats. Het wapen en de plaats moeten beide uitvoerbaar zijn. Een voorbeeld van een wapen is bijvoorbeeld kokosnoot en de plaats de boot. Iedereen schreef iets op de drie briefjes. Alle namen, alle wapens en alle plaatsen werden gehusseld. Vervolgens pakte je uit de bak met namen, met wapens en plaatsen elk 1 briefje. De 3 briefjes samen maakten je opdracht. Wouderick had als opdracht dat hij een jongen uit de groep moest ‘vermoorden’ door hem op de boot (dit is dus de plaats) een kokosnoot  (dit is het wapen) te overhandigen. Trapt hij erin, en die kans is best groot als je een redelijk normale opdracht hebt, dan is hij af en moet hij zijn opdracht aan je geven. Die opdracht is dan je nieuwe missie. Doel van het spel is zelf blijven leven en zoveel mogelijk opdrachten uit te voeren. We hebben afgesproken dat het spel net zolang duurt tot we op de laatste dag aankomen met de boot in Panama. Een uitstekend spel om elkaar te leren kennen. Je moet altijd waakzaam zijn want als iemand met je komt praten weet je niet of hij dat doet omdat hij gewoon interesse in je heeft, of dat diegene een missie heeft te voltooien. Een aantal fanatiekelingen kreeg het op die avond al voor elkaar om hun eerste opdracht te voltooien. Spannend!

Die avond hebben we heerlijk geslapen in de hangmatten. De nacht was kort en nogal fris, maar prima. De douche was niet luxer dan een grote regenton met een bakje erin. Inmiddels weten we wel overweg met een bucket shower. Het ontbijt bestond uit een enorme bak fruit met keuze uit brood met pindakaas, honing of jam, havermout en ontbijtcake. Dit is eens wat anders dan een roerbakei met arepa! De 3 guides hadden een uur in de keuken gestaan om het ontbijt voor te bereiden. Alle 28 stormden we erop af en na een paar keer knipperen met onze oogleden was bijna alles op. De laatkomers mochten het doen met de restjes.

Om 9 uur stonden we klaar om weer te vertrekken naar het volgende eiland. Na 1,5 uur varen kwamen we aan op een eiland waar we ook de nacht zouden doorbrengen. Een mooi grasveld met 6 bordeauxrode hutjes. Wouderick en ik hadden deze keer geluk en hadden als enige een hutje voor ons samen. Het zonnetje was in een hele goede bui en scheen volop. Het is zo gezellig om met een groep te zijn. Iedereen doet waar die zin in heeft maar is heel sociaal. Er werd volop gelachen, gevolleybald, gezwommen en gesnorkeld. Rond lunchtijd doken de guides de keuken in om in ruim twee uur tijd voor ons te koken. De passie voor koken spat ervanaf en het eten smaakt dan ook heel goed. Na de lunch vertrokken we naar een prachtig klein bounty eiland waar we de rest van de middag hebben doorgebracht.

Die avond was legendarisch. Al tijdens het avondeten werd de nodige rum genuttigd en de sfeer zat er goed in. Niet veel later werden de eerste spellen geopperd. We deden stoelendans en het drankspel flip-cup met de Europeanen vs de niet-Europeanen. De groep is een goede mix wat betreft man/vrouw en de gemiddelde leeftijd ligt rond de 27. Toen Marieke even naar de hut ging om naar de toilet te gaan schrok ze zich wezenloos. Onze hut bleek ramvol te zitten met kakkerlakken. En dan bedoelen we niet die luttele 8 stuks die we eerder hadden tijdens onze tour naar Punta Gallinas. Nee, oprecht we raakten de tel kwijt. Het ergste was dat ze niet alleen over de grond renden, ze zaten ook op onze tassen en onze bedden. Het leek wel een plaag. Hoewel Wouderick z’n schouders ophaalde liet Marieke het er niet bij zitten. Ze haalde de guides erbij en niet veel later werd er een klamboe om onze bedden gespannen en gaf een van de guides een sterk ruikende spray. Dat hele busje spray hebben we over de vloer, de bedden en de klamboe gespoten. Toen het flesje leeg was stonk het zo erg dat we nog maar 1 kakkerlak angstig weggekropen in de hoek zagen zitten. De groep genoot zichtbaar van het kakkerlak verhaal. Helemaal toen bleek dat onze hut echt het ergst was getroffen. Dit terwijl we helemaal geen eten in onze tassen hebben, dus we begrijpen niet wat ze uitgerekend in onze hut kwamen doen. Na middernacht kropen we de klamboe in en hebben we gelukkig geen kakkerlak meer opgemerkt.

De ochtend erna waren de kakkerlakken aan de ontbijttafel het gespreksonderwerp. Ook anderen hadden kakkerlakken in bed aangetroffen en sommige hadden gedroomd van de kakkerlak verhalen die de avond ervoor waren gedeeld. We namen weer de boot en onderweg kregen we een waanzinnige verassing. Een grote dolfijnen familie zwom met ons mee en dook er lustig op los. Het is onze eerste keer dat we dolfijnen in het wild tegenkomen. Zo gaaf om te zien! Tijdens de boottocht werd ook de omgeving steeds mooier. De zon scheen volop en her en der lagen prachtige bounty eilandjes met palmbomen te stralen in de azuurblauwe zee. We meerden aan bij een piepklein, picture perfect eiland waar we optimaal konden snorkelen. Overal in het water lagen grote, oranje gekleurde zeesterren. Hoewel er op het eiland geen hut te bekennen was kregen de guides het voor elkaar om ook hier weer een verassende lunch voor ons te bereiden. Allerlei soorten salades met hummus, vleeswaren, kaas en toast. Na de lunch gingen we weer op de boot op weg naar het laatste eiland. We hebben ook geluk met het weer. Het is nu nog regenseizoen. Dat maakt dat het af en toe bewolkt is en er wellicht een bui tussen zit, maar de wind blaast de wolken al snel richting het vaste land. De zee is in het regenseizoen heel kalm waardoor het water meer weg heeft van een enorm zwembad dan een ruige zee. Dat maakt dat niemand last heeft van zeeziekte op de boot.

Het laatste eiland bleek magisch te zijn. Er wonen 2 Kuna families en de accomodaties zijn bijzonder basic. Iedereen slaapt in hangmatten onder een overkapping en met z’n 45en maken we gebruik van maar liefst 1 wc en 1 bucket shower. Lang leve de grote oceaan, die heeft in zo’n geval de voorkeur. Die grote oceaan doet trouwens niet alleen dienst als douche en wc, op dit eiland wassen we ook onze borden, bestek en de tandpasta van onze tandenborstels af in de zee. Het diner was onvergetelijk. We moesten tot maar liefst 10 uur wachten, maar dat wachten werd rijkelijk beloond. Er was zo veel kreeft dat we het niet opkregen. Ook hadden de guides een heerlijke ceviche bereid met octopus en allerlei groenten met rijst. Wat een wahalla voor visliefhebbers! De avond hebben we afgesloten rondom een kampvuur met marshmallows. Ruim na middernacht kropen we in onze hangmat. Veel privacy had je er niet. Van onze ‘kamergenoten’ waar we de overkapping mee deelden bleken er 2 zo ontzettend hard te snurken dat ze het geluid van de zee wisten te overstemmen. Maar hoe dan ook is het echt waanzinnig om in de buitenlucht op het strand te slapen. Beeld je in dat je rond zonsopkomst wakker wordt, vanuit je hangmat je blote voeten in het fijne zand zet en je de prachtige blauwe zee ziet met de roodgekleurde lucht. Voor een geniet moment heb je helemaal geen luxe van een 5 sterren hotel nodig!

We hebben nog tot na de lunch genoten van het eiland en zijn toen per boot naar het vasteland  van Panama gevaren. In Carti, de kleine haven van Panama, was ook ons spel Human Cluedo afgelopen. Van de groep bleken er nog 8 te leven, waaronder Wouderick en ik. Iedereen had zich vol ingezet om zn opdracht te voltooien, maar sommige opdrachten waren bijna onmogelijk. Zo had iemand de opdracht om iemand een kreeft te overhandigen als diegene op de toilet zit. Ja, daar trap je natuurlijk niet in. Maar Wouderick had als tweede opdracht dat hij een van de guides ondergoed moest overhandigen op de boot. Dat pakte Woud heel strategisch aan door de guide eerst een zwemvest te overhandigen en gelijk daarna een boxershort. De guide was afgeleid door het zwemvest dus pakte zonder goed te kijken de boxer aan, waarmee Wouderick weer een opdracht had voltooid. Je kunt je voorstellen dat dit spel dus echt een aanrader is om te spelen tijdens een vakantie met vrienden of familie. Neem het mee als tip!

In Carti zijn we in jeeps gestapt waar we eerst een uur door de dichtbegroeide jungle hebben gereden en na in totaal 3 uur rijden werden afgezet bij ons hotel in Panama stad. Van onbewoonde eilanden naar een van de modernste steden van Latijns-America. Die avond hadden we weer afgesproken met degenen die wilden in een restaurant. Bijna iedereen, op enkelen na die vanwege buikkrampen of vermoeidheid wegbleven, kwam naar het restaurant. Dat zegt genoeg over hoe leuk deze groep was! Wij hebben genoten… We hebben een mooie impressie gemaakt met video van de San Blas eilanden. Die vind je op onze website en ons YouTube kanaal.

Panama Stad

En nu zijn we dus in Panama stad! Vanaf hier gaan we verder reizen door Panama, Costa Rica en Nicaragua. En wellicht als de tijd het toelaat willen we ook graag nog naar Guatamala. Voor Colombia hadden we thuis al veel research gedaan naar de plekken die we wilden zien. Voor deze landen hebben we nog weinig concrete plannen, dus komende dagen gaan we lekker lezen op internet en de Lonely Planet. Tips zijn uiteraard van harte welkom!

Liefs ons

AUTHOR

Marieke

All stories by: Marieke
4 comments
  • Anna
    REPLY

    Wouderick en Marieke,

    Zo’ n vakantie is hard werken, maar dan heb je ook geweldige belevinissen. Ik heb genoten van de verhalen.
    Succes, en ik zie uit naar de verhalen.

    Liefs

    Tante Anna

  • Gerralt van Soest
    REPLY

    Weer even uitgebreid jullie avonturen gelezen en bekeken . Erg leuk en jaloe rsmakend, en helemaal als je naast een zusje zit die haar tickets besteld en staat te trappelen van ongeduld om jullie te bezoeken 😉

    Heel veel plezier en we zien jullie nieuwe avonturen met plezier tegemoet!

Leave a Reply

Your email address will not be published.